Weź swój krzyż i chodź za mną...

DIAKONAT

2008-04-24T09:09:00.004+02:00

Dostałem od moich przełożonych pozwolenie na to bym mógł otrzymać swięcenia diakonatu. Zapraszam wszystkich do tego by dziękować Wszychmocenmu Panu za Łaskę jaką otrzymałem.

ŚW. jÓZEF Z KUPERTYNU

2008-04-11T14:32:00.003+02:00

W minioną sobotę w godzinach popołudniowych otrzymałem relikwie swiętego Józefa z kupertynu. jest to dla mnie wielka radosć, którą się z wami dzielę.

III ROCZNICA ŚMIERCI JANA PAWŁA II

2008-04-02T13:50:00.002+02:00

Człowiek został stworzony dla szczęścia. Wasze pragnienie szczęścia jest więc uzasadnione. Chrystus ma odpowiedź na wasze oczekiwanie. Żąda On od was, byście Mu zaufali. Prawdziwa radość jest zdobyczą, której nie osiąga się bez długiej i trudnej walki. Chrystus ma tajemnicę zwycięstwa.

Wiecie, kto Go poprzedził. Opowiada o tym Księga Rodzaju. Bóg stworzył mężczyznę i kobietę w raju, w Edenie, ponieważ chciał, aby byli szczęśliwi. Niestety, grzech zburzył Jego pierwotne plany. Bóg nie ustąpił jednak wobec tej porażki. Zesłał swojego Syna na ziemię, aby przywrócić człowiekowi perspektywę jeszcze piękniejszego nieba. Ojcowie Kościoła podkreślali, że Bóg stał się człowiekiem, aby człowiek mógł stać się Bogiem. To jest decydujący przełom, jaki Wcielenie odcisnęło na historii ludzkiej.

Gdzie więc toczy się walka? Odpowiedź daje nam sam Chrystus: "On, istniejąc w postaci Bożej - napisał św. Paweł - nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi…, uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci" (Flp 2, 6-8). Była to walka aż do śmierci, a Chrystus wygrał ją nie dla siebie, ale dla nas. Z tej śmierci wypłynęło życie. Grób na Kalwarii stał się kolebką nowej ludzkości kroczącej ku prawdziwemu szczęściu. "Kazanie na Górze" wytycza mapę tej drogi. Osiem Błogosławieństw to drogowskazy, które wskazują nam kierunek wędrówki. Jest to droga pod górę, lecz Jezus pokonał ją jako pierwszy. I jest gotów przemierzyć ją ponownie z nami. Pewnego dnia oświadczył: "Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemnościach" (J 8, 12). A kiedy indziej dodał: "To wam powiedziałem, aby radość Moja w was była i aby radość wasza była pełna" (J 15, 11).

Tylko krocząc razem z Chrystusem można osiągnąć radość, prawdziwą radość! Właśnie z tego powodu jeszcze dzisiaj kieruje On do was wezwanie do radości: "Błogosławieni…"

Przyjmując teraz Jego chwalebny Krzyż, ten Krzyż, który wraz z młodymi przemierzył drogi świata, pozwólcie, aby w ciszy waszego serca zabrzmiało to pocieszające i wymagające słowo: "Błogosławieni…"
JAN PAWEŁ II DO MŁODZIEŻY

ZBIÓRKA NA WSD

2008-04-01T19:33:00.008+02:00

W minioną niedzielę 30 marca zbierałem kolektę na utrzymanie mojego seminarium. Miałem 4 Msze święte. Pierwszą odprawiał ks. Proboszcz i to on mówił kaznie. Niestety (dla słuchaczy) na kolejnych trzech mszachsam mówiłem kaznie. Mówiłem o święcie Miłosierdza Bożego, które przypadało w minioną niedzielę przypadało. Oprócz tego pomagałem w udzielaniu Komunii Świętej. Niesamowitym jednak doświadczeniem było dla mnie spotaknie ze wspólnotą kapłańską (bo tak można to powiedzieć). każdemu życzęby trafił na taką parafię na jakiej byłem na zbiórce.Przyznam że takie zbiórki są dla mnie bardzo cennym doświadczeniem i utwierdzeniem na drodze do kapłaństwa.

Do ŚWIĘCEŃ DIAKONATU pozostało:64 dni!

święta, święta po śwętach...

2008-03-29T15:08:00.007+01:00

Dziś sobota mój ostatni dzień wolny, którym kończę czas świąteczny poza seminarium. Jutro Niedziela Miłosierdzia Bożego i w tym dniu odbywa się kolekta na potrzeby WSD.

Czas wolny minął bardzo szybko. W tym czasie miałem 2 bardzo ciekawe spotkania. Pierwsze z kolegą z mojej szkoły, który przebywa na urlopie. Drugie spotkanie było ze znajmymi ze szkoły średniej. Spotkanie po latach-hmmm. To było bardzo cieakawe spotkanie. Ludzie w moim wieku, pokończyli już studia, pracują, mają swą drugą połowę, a casem mają także już swoje potomstwo.

A co u mnie?

Craz bliżej do diakonatu!

Pozostało już tylko 68 dni!

Święta minęły, decyzja coraz bliżej. W mojej głowie pojawiają się pytania, wątpliwości- czy człowiek wytrzyma? czy mam żeczywiście powołanie? a może to tylko mój pomysł na życie?

mam przecież tyle wad, przywar, problemów? czy ja mam być księdzem?hmmm?

WIELKANOC

2008-03-23T22:06:00.002+01:00

„O JAK PRZEDZIWNA ŁASKAWOŚĆ TWOJEJ DOBROCI
DLA NAS! O, JAK NIEPOJETA JEST TWOJA MIŁOŚĆ:
ABY WYKUPIĆ NIEWOLNIKA, WYDAŁEŚ SWEGO SYNA”

EXULTET

Trwając w radosnym zadziwieniu nad tajemniczą
głębią miłości Boga do człowieka pozwólmy
się ogarnąć odradzającej i przemieniającej mocy
tej miłości, która jak poranek wielkanocny
rozpromieni nasze spojrzenia
radością zmartwychwstania
a serca nasze wypełni pokojem i nową nadzieja.

Z okazji Świąt Paschalnych pragnę życzyć, aby
wszelkie Twoje działania były skierowane
na całkowite zjednoczenie się ze
Zmartwychwstałym Mesjaszem. Niech radość
towarzyszy Tobie w realizowaniu własnej wolności,
bo jedynie miłość Zmartwychwstałego czyni nas
w pełni wolnymi i nieskrępowanym.
Niech Bóg udzieli Ci pokoju, jakiego świat dać
nie może i odwagi by przy pustym grobie
stanąć bez cienia wątpliwości.

Wielkanoc A.D. 2008

WIELKA SOBOTA

2008-03-22T01:16:00.002+01:00

Jaki wpływ na życie chrześcijanina na prawda o
zstąpieniu Jezusa Chrystusa do otchłani?

Jaki wpływ na życie chrześcijanina ma ta prawda? Jaki wpływ na moje życie ma ta prawda? Szczerze mówiąc nigdy nie zastanawiałem się nad tym. Jednak po pewnym czasie refleksji połączonym z przeżywaniem Świąt Paschalnych doszedłem do wniosku iż prawda ta skłania każdego chrześcijanina do zastanowienia się nad swoim życiem. W tej pracy będę chciał podzielić się swoimi przemyśleniami i refleksjami.
Po pierwsze: „Jezus doświadczył śmierci jak wszyscy ludzie i Jego dusza dołączyła do nich w krainie umarłych”[1].Pan Jezus umarł. Doświadczył tego czego doświadcza człowiek – doświadczył kresu życia . „Cisza wielka, bo Król zasnął. ...bo Bóg zasną w ludzkim ciele”2 Doświadczył choć mógł uniknąć: zdrady, cierpienia , hańby krzyża, wreszcie śmierci. .On jednak to przyjął ponieważ „był posłuszny aż do śmierci i to śmierci krzyżowej”3.Posluszny swemu Ojcu wypełniając w ten sposób Boży plan zbawienia człowieka. W tym rozważaniu widzę, jak wiele brakuje mi do doskonałości mojego Mistrza, który oddał się cały swemu Ojcu. Jak mało mam zaufania do Boga, który przecież wie co robi. Jak wiele w moim życiu powątpiewania w plany Boże, jak wiele pretensji i wyrzutów pod adresem Pan Boga, jak mało zaufania.
Po drugie: ”Ci którzy tam się znajdują ,są pozbawieni oglądania Boga”4. Oto kolejna prawda która zmusza do refleksji nad własnym życiem. Szeol, Piekło ,Hades – Czy to miejsce naprawdę istnieje? tak to miejsce istnieje choć często zapominamy o nim albo chcemy o nim zapomnieć. Piekło istnieje i ja mogę się tam znaleźć, jeśli co dnia nie będę stawał przy Panu i oddawał Mu się do dyspozycji. piekło istnieje ale co to za miejsce? To miejsce gdzie przebywają ludzie pozbawieni oglądania Pana Boga. W zamian za to oglądają inne oblicze o czym mówi święta Faustyna w swoim dzienniczku: ”Jak strasznie brzydki jest szatan , biedne dusze potępione, że musza z nim żyć i go oglądać”5. Z owej refleksji wypływa wniosek ,że odrzucenie Boga, odwrócenie się od Jego prawa, zdeptanie Jego miłości, miłowania bardziej świata niż Boga da mi chwilowe szczęście a może nawet przyjemność i satysfakcję, ale w wieczności ...?
Po trzecie: „Jezus Chrystus zstępując do piekieł ,wyzwolił dusze sprawiedliwych , które oczekiwały swojego Wyzwoliciela na łonie Abrahama”6. Pan Jezus wyprowadza dusze sprawiedliwe z Szeolu w ten sposób wypełnia swoją obietnicę iż „kto wytrwa do końca ten będzie zbawiony”7. Kto będzie na Łonie Abrahama? Czy ja też tam się znajdę? Warto postawić sobie to pytanie może właśnie dziś. Może jeszcze nie jest za późno? Jak dostać się na Łona Abrahama , co zrobić? Myślę że odpowiedzią będą słowa Ewangelii: głodnego – nakarm, spragnionego - nakarm,
nagiego – przyodziej, chorego i więźnia – odwiedź. Jeśli tak będziesz postępował to może trafisz na Łono Abrahama i usłyszysz od Pana Jezusa słowa: „Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo przygotowane Wam od założenia świata...”8. Jak wiele mam jeszcze do zrobienia z moim życiem bym mógł być zaproszony na ucztę do królestwa Boga Ojca.
Po czwarte: „ Nawet umarłym głoszono Ewangelię”9.Pan Jezus podczas swojego ziemskiego życia głosił ewangelię ale nawet po swojej śmierci udaje się do otchłani by i tam była znana Dobra Nowina o zbawieniu. Chrystus pragnie dotrzeć do każdego. Bowiem na każdym mu zależy. Idzie do otchłani obwieścić ,że Jest Mesjaszem, Zbawicielem, Zmartwychwstałym i Żyjącym na wieki. Działalność zbawcza Jezusa „Nie ogranicza się jedynie do sfery świata widzialnego, ale obejmuje wszystkie kategorie stworzeń zgodnie z trzywarstwową koncepcją świata w starożytności: niebo, ziemia, świat podziemny”10.On chce dotrzeć z Ewangelią wszędzie. Jak wygląda moje głoszenie Ewangelii? Jak ja świadczę o Jezusie w moim miejscu pracy ? Czy daję świadectwo życia , świadectwo przynależności do Chrystusa? Z przykrością muszę stwierdzić ,że niedomagam muszę więc co dzień powtarzać za świętym Pawłem : „Biada mi gdybym nie głosił Ewangelii”11.
Po piąte: „Przez śmierć pokonał tego który dzierżył władzę nad śmiercią to jest diabła”12.On „przez swoją śmierć zniweczył śmierć naszą i zmartwychwstając przywrócił nam życie”13. Zmartwychwstały daje każdemu człowiekowi Życie (łaskę). Daje tej łaski tyle, ile człowiek potrzebuje do osiągnięcia zbawienia - życia wiecznego. Jezus pokonał władcę świata, pokonał złego. Zły jednak cały czas jest obecny w świecie i cały czas walczy o mnie i o ciebie , walczy abyś odsuwając się Jezusa , oddał mu się we władanie, abyś oddał mu Życie ofiarowane ci przez Jezusa . A kiedy oddasz mu się on da ci pozorne szczęście zakończone grzechem (śmiercią ).Jak wygląda moja egzystencja? Czy wybieram życie? Czy też wybieram chwilowe szczęście - śmierć? Jeśli dziś wybieram śmierć to trzeba mi się nad tym zastanowić jaki powód jest tego wyboru ? Dlaczego nie wybieram Życia które ofiaruje mi Chrystus?
Dlaczego wybieram władcę, któremu zostało odebrane panowanie nad światem, zostawiając przy tym Władcę całego świata i wszechświata.
Po piąte „Chrystus Zmartwychwstały ma klucze śmierci i Otchłani”14.Chrystus jest wielkim Królem, który ma władzę nad ziemią i niebem. Symbolem tej władzy są owe klucze, które trzyma Jezus. Jest On władcą żywych i umarłych. Jest władcą ponieważ otrzymał władzę od Ojca poprzez zwycięstwo nad śmiercią. „Fakt zmartwychwstania uzasadnia władzę Chrystusa – Zwycięzcy nad Otchłanią – to jest całą strefą śmierci, pojętą na sposób Szeolu w Starym Testamencie. Według rabinów tylko Jahwe ma w ręku klucze Szeolu , tutaj zaś – Zmartwychwstały Chrystus.”15.
Jaki wpływ na moje życie, życie chrześcijanina ma prawda o zstąpieniu Jezusa Chrystusa do otchłani? Jednym słowem można by powiedzieć - ogromny . w mojej pracy pochyliłem się tylko nad pewnymi zagadnieniami dotyczącymi zstąpienia do otchłani. Tylko na tych pięciu przykładach widać wyraźnie ,że ten temat niesie ze sobą bardzo ważne treści dotyczące mojego życia teraz i w przyszłości. Prawda o zstąpieniu do piekieł gdzieś nam katolikom umyka, nie zastanawiamy się nad nią , często pomijamy .Czas Wielkiej Soboty to czas kiedy powinniśmy przywoływać na pamięć ten fakt zstąpienia Pana naszego do głębin otchłani. Myślę ze przykładem mogą być dla nas bracia nasi-
bracia prawosławni, którzy to w Wielki Piątek wieczorem spotykają się w cerkwiach na tzw. Królewskie godziny ułożone przez świętego Cyryla Aleksandryjskiego kiedy to śpiewając Apostychesy śpiewają: „Zbawicielu wszystkich ,gdy zostałeś za nas złożony w nowy grobie, rozradowana otchłań, ujrzawszy Ciebie, ulękła się, więzy bowiem zostały skruszone, bramy złamane, groby otwarte, umarli powstali...”16.Równierz ikonografia prawosławna ukazuje bardzo dobrze ten moment. Podejmując się rozwinięcia tego tematu doświadczyłem jak wielki jest skarbiec tajemnic mojej wiary .Jak wiele prawd wiary jest odsuwane na bok uważając je za mało istotne lub przestarzałe. Doświadczyłem jednak czegoś naprawdę pięknego iż Kościół w swej mądrości nigdy się nie myli. Jeśli podaje daną prawdę do wierzenia wiernym, to ta prawda przez tyle wieków nie traci na swojej ważności i aktualności dziś. Niech więc Ten który :doświadczając śmierci, przybył do tych którzy są pozbawieni byli oglądania Boga, wyzwalając tych którzy oczekiwali zbawienia , zwyciężył ojca kłamstwa, trzymając w ręku klucze śmierci i Otchłani zmiłuje się nad nami i nam błogosławi.

[1] KKK nr.632
2 Starożytna homilia paschalna na Święta i Wielka Sobotę.
3 Flp.2.8
4 KKK nr.663
5 Dzienniczek ś. Faustyny II zeszyt pkt. 540 str. 150
6 KKK nr.633
7 Mt.24.13
8 Mt.25.34b
9 KKK nr.634
10 Komentarz praktyczny do Nowego Testamentu Bp. Kazimierz Romaniuk Poznań–Kraków1999 str.523
11 1Kor 9.16
12 KKK nr.635
13 I Prefacja Wielkanocna
14 KKK nr.635
15 Bp. Kazimierz Romaniuk Komentarz praktyczny do Nowego Testamentu Poznań–Kraków1999 str.599
16 H.Paptrocki Wielki tydzień i święto Paschy w Kościele prawosławnym Kraków 2003 str. 95

WIELKI PIĄTEK

2008-03-21T22:02:00.002+01:00

Ludu mój ludu
Ludu mój ludu, cóżem ci uczyniłW czymem zasmucił, albo w czym zawinił.

Jam cię wyzwolił z mocy faraona,a tyś przyrządził krzyż na me ramiona

Ludu mój ludu...Jam cię wprowadzi w kraj miodem płynący,

tyś mi zgotował śmierci znak hańbiący.

Ludu mój ludu...Jam ciebie szczepił winnico wybrana,

a tyś mnie poił octem swego Pana.

Ludu mój ludu...Jam dla cię spuszczał na Egipt karania,

a tyś mnie wydał na ubiczowania.

Ludu mój ludu...Jam faraona dał w obłęd bałwanów,

a tyś mnie wydał książętom kapłanów.

Ludu mój ludu...Morzem otworzył, byś szedł suchą nogą.

a tyś mi włócznią bok otworzył srogą.

Ludu mój ludu...Jam był ci wodzem, w kolumnie obłoku,

tyś mnie wiódł słuchać Piłata wyroku.

Ludu mój ludu...Jam ciebie karmił manny rozkoszami,

tyś mi odpłacił policzkowaniami.

Ludu mój ludu...Jam ci ze skały dobył wodę zdrową,

a tyś mnie poił goryczą żółciowa.

Ludu mój ludu...Jam dał, że zbici Kaanan królowie,

a ty zaś trzciną biłeś mnie po głowie.

Ludu mój ludu...Jam dał ci bero Judzie powierzone,

a tyś mi wtłoczył cierniowa koronę.

Ludu mój ludu...Jam cie wywyższył między narodami,

tyś mnie na krzyżu podwyższył z łotrami

WIELKI CZWARTEK

2008-03-20T22:58:00.006+01:00

W dniu dzisiejszym wspominamy dwa wielkie wydarzenia, ustanowienia dwu sakramentów: Eucharystii i Kapłaństwa. Nie ma kapłańswta bez Eucharystii ani Eucharystii bez kapłaństwa. W dniu dzisiejszym prośmy Chrystusa obecengo pod postacją Chleba o świete i liczne powołania kapłańskie zakonne i misyjne.

WIELKI CZWARTEK

2008-03-20T22:58:00.000+01:00

WIELKA ŚRODA

2008-03-19T16:51:00.002+01:00

ZDRADA ZA 30 ŚREBRNIKÓW.
BÓL, CIERPIENIE, SMUTEK.
CZY MUSIAŁO SIĘ TAK STAĆ?
CZY W TYM BYŁ JAKIŚ SENS?
PO CO TO?
BO MIAŁO SIĘ WYPEŁNIĆ SŁOWO PROROKA.
BO MIAŁ SIĘ SPAŁENIĆ PLAN BOŻY.
TAK MIAŁO BYĆ.
BY SYN CZŁOWIECZY ZOSTAŁ UWIELBIONY.
A PIENIĄDZE?
TO JUŻ NIE WAŻNE.

WIELKI WTOREK

2008-03-18T16:40:00.000+01:00

W dzisiejszej Ewangelii widzimy Jezusa zasiadającego z uczniami przy stole i spożywajacego Ostanią Wieczerzę. Jeden z uczniów - jak dodaje ewangelista - ten którego Jezus Miłował- św. Jan spoczywa na Jego piersi. Jezus mówi otwarcie, bo wie kto Go wyda. Mówi co masz czynić czyń prędko. Wsąpił w niego szatan po zjedzeniu kawałka chleba.
Szatan jakby czekał na znak Jezusa. Czekał na moment kiedy będzie przyzwolenie Boga na moment gdy będzie mógł owładnąć człowiekiem. Jezus jakby dopuszcza działanie złego ducha by wypełniły się pisma co do Jego osoby.By było tak jak zapoaiedział Izajasz.

WIELKI PONIEDZIAŁEK

2008-03-17T17:38:00.007+01:00

Dziś zostajemy zaproszeni wraz z Jezusem i Jego uczniami do domu Marii, Marty i Łazarza - tego, którego Jezus wskrzesił zmartwych. Jezus zasiada przy stole a jedna z sióstr Łazarza wylewa olejek drogocenny na stopy Jezusa. Wówczas ujawnia się Judasz Iskariota - ten, który później zdradzi Jezusa. Trzeba było sprzedać olejek-bo był złodziejem.

Uczyniła to na pogrzeb mój - powiedział Jezus.Jezus jest świadom tego co ma się dokonać za kilka dni. Jezus jest świadom tego, że idzie do Jerozolimy na pewną śmierć. Na śmierć za mnie i za Ciebie. Byś Ty i ja był wolny.

NIEDZIELA PALMOWA

2008-03-16T20:47:00.006+01:00

Dziś Jezus zaprasza każdego z nas Mnie i Ciebie byśmy razem z Nim stanęli i podobnie jak Szymon z Cyreny wzięli Jego krzyż na swe ramiona. Jezus zaprasza Ciebie i Mnie na swoją VIA CRUCIS. On czeka na Ciebie i na Mnie . On nie chce być sam.
Jezus idzie na Kalwarię z miłości do każdego z nas. Idzie bo kocha nas bardziej niż nam po ludzku może się wydawać. Jezus dziś czeka na Ciebie i na Mnie czy odpowiemy na Jego wezwanie?

15 MARCA 2008

2008-03-15T10:11:00.016+01:00

Dziś uroczystość Świetego Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryii Panny.

Opiekunmałego Jezusa jest postacią bardzo skrytą i właściwe niewidoczną na kartach Ewangelii. W relacjach ewangelistów Józef nie wypowiada ani jednago słowa. On tylko jest i swoją postawą, postawą zaufania Bogu jest przykładem do naśladowania. Czasem bowim nie trzeba słów, wystarczy być. Sama obecność wystarczy. Jest on przy Jezusie i Jego Matce Maryii. Józef jest przykładem dla współczesnych Ojców. Dziś gdy przeżywamy potężny kryzys ojcostwa jest On nam przykładem jak stawiać opór przeciwnościom świata i jak radykalnie zaufać Bogu do końca. Jezus podczas swoich młodzieńczych latuczył się podstawowych zajęć w warsztacie swego opiekuna, będącego cieślą. Uczył się dokładności w pracy, a przede wszystkim uczył się posłuszeństwa.

Uczmy się w tych ostatnich chwilach wielkiego postu od św. Józefa zaufania Bogu do końca, cichości i pokory.

LIST OKÓLNY NA ŚWIĘTA PASCHALNE

2008-03-14T14:37:00.002+01:00

List okólny o przygotowaniu i obchodzeniu świąt paschalnych

Kongregacja Kultu Bożego - 16 stycznia 1988 r.

Wstęp 1. Obrzędy uroczystości paschalnej i całego Wielkiego Tygodnia, odnowione najpierw przez Piusa XII w latach 1951 i 1955, zostały przyjęte z radością przez wszystkie Kościoły obrządku rzymskiego. Sobór Watykański II, zwłaszcza w swojej Konstytucji o świętej liturgii, wydobył na światło paschalne misterium Chrystusa i przypomniał, że z tego misterium czerpią swą moc wszystkie sakramenty i sakramentalia. 2. Podobnie jak tydzień bierze swój początek i osiąga szczyt w obchodzeniu dnia Pańskiego, który zawsze ma charakter paschalny, tak szczyt całego roku liturgicznego jaśnieje w świętym paschalnym Triduum Męki i Zmartwychwstania Pańskiego, do którego przygotowujemy się w okresie Wielkiego Postu i które przedłużamy w radości w ciągu pięćdziesięciu dni. 3. W wielu regionach chrześcijańskiego świata wierni razem z pasterzami bardzo cenią sobie te obrzędy i licznie w nich uczestniczą z prawdziwym duchowym pożytkiem. W niektórych jednak okolicach gorąca pobożność, z jaką początkowo została przyjęta odnowa Wigilii Paschalnej, z upływem czasu zaczyna się oziębiać. W niektórych miejscowościach do tego stopnia nieznana jest sama istota Wigilii, że jej odprawianie traktuje się jedynie jak Mszę wieczorną, w ten sam sposób i w tym samym czasie, w jakim zwykło się sprawować Mszę niedzielną w poprzedzający ją sobotni wieczór. Gdzie indziej nie zachowuje się odpowiedniej pory sprawowania obrzędów świętego Triduum. Ponieważ zaś różne nabożeństwa nierzadko odbywają się w dogodniejszych godzinach, wierni chętniej w nich uczestniczą niż w obrzędach liturgicznych. Trudności te wynikają bez wątpienia szczególnie z niedostatecznej u duchowieństwa i wiernych znajomości paschalnego misterium jako ośrodka roku liturgicznego i chrześcijańskiego życia. 4. Czas ferii, który w wielu okolicach zbiega się z Wielkim Tygodniem, a także mentalność dzisiejszego społeczeństwa stwarza jeszcze jedną przeszkodę utrudniającą wiernym obrzędach liturgicznych. 5. Wziąwszy to wszystko pod uwagę, a także uwzględniając dotychczasowe doświadczenia, Kongregacja Kultu Bożego uznała za stosowne przypomnieć pewne elementy doktrynalne i duszpasterskie, a także różne zasady podane w odniesieniu do Wielkiego Tygodnia. Pozostałe przepisy podane w księgach liturgicznych odnośnie do okresu Wielkiego Postu, Wielkiego Tygodnia, Paschalnego Triduum i Okresu Wielkanocnego, zachowują swoją moc, chyba, że w tym dokumencie są inaczej interpretowane. Niniejszy dokument ponownie przypomina te sprawy, aby możliwie jak najlepiej były sprawowane największe tajemnice Odkupienia i aby wszyscy wierni mogli w nich owocniej uczestniczyć. I. Okres Wielkiego Postu 6. Doroczny obchód Wielkiego Postu jest czasem stosownym, w którym wstępujemy na świętą górę Paschy. „Czas wielkopostny mający podwójny charakter (chrzcielny i pokutny) przygotowuje katechumenów i wiernych do obchodzenia paschalnego misterium. Katechumeni przez wybranie (electio) i przez skrutinia i katechezę, są doprowadzani do sakramentów chrześcijańskiego wtajemniczenia; wierni zaś gorliwiej słuchając Słowa Bożego i trwając na modlitwie, przez pokutę przygotowują się do odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych”. A) Sprawy odnoszące się do chrześcijańskiego wtajemniczenia 7. Całe chrześcijańskie wtajemniczenie ma charakter paschalny, jest bowiem pierwszym sakramentalnym uczestnictwem w Śmierci i Zmartwychwstaniu Chrystusa. Dlatego Wielki Post powinien osiągnąć pełną moc jako czas oczyszczenia i oświecenia, zwłaszcza przez skrutinia i przekazania (traditiones). Sama zaś Wigilia Paschalna niech będzie traktowana jako czas bardzo stosowny do sprawowania sakramentów wtajemniczenia. 8. Wspólnoty, w których nie ma katechumenów, niech pamiętają o modlitwie za tych, którzy gdzie indziej będą przyjmować sakramenty chrześcijańskiego wtajemniczenia w najbliższą Wigilię Paschalną. Niech duszpasterze wyjaśniają wiernym, jak wielkie znaczenie ma dla rozwoju ich życia duchowego wyznawanie wiary otrzymanej na chrzcie, do odnowienia której zostaną zaproszeni w tę Wigilię, „po ukończeniu czterdziestodniowego postu”. 9. W Wielkim Poście winna być przekazywana katecheza dorosłym, którzy, ochrzczeni w dzieciństwie, nie otrzymali jej i nie zostali potem dopuszczeni do Bierzmowania i Eucharystii. Trzeba również sprawować w tym czasie nabożeństwa pokutne, które by ich przygotowały do sakramentu pojednania. 10. Okres Wielkiego Postu jest również odpowiedni dla sprawowania obrzędów pokutnych na wzór skrutiniów dla nie ochrzczonych jeszcze dzieci w wieku katechetycznym i dla dzieci już ochrzczonych przed dopuszczeniem ich pierwszy raz do Sakramentu Pokuty. Niech Biskupowi leży na sercu pogłębienie formacji katechumenów, tak dorosłych, jak i dzieci. Niech w miarę możliwości przewodniczy obrzędom, z gorliwym udziałem miejscowej wspólnoty. B) Obrzędy sprawowane w okresie wielkopostnym 11. Niedziele Wielkiego Postu mają pierwszeństwo przed wszystkimi świętami Pańskimi i przed wszystkimi uroczystościami. Dni powszednie Wielkiego Postu mają pierwszeństwo przed wspomnieniami obowiązkowymi. 12. Katecheza o misterium paschalnym i o sakramentach winna być przekazywana w niedzielnych homiliach, na podstawie starannego wyjaśnienia tekstów lekcjonarza, zwłaszcza urywków Ewangelii, które zawierają prawdę o różnych aspektach Chrztu i innych sakramentów oraz o Bożym miłosierdziu. 13. Duszpasterze niech częściej i szerzej wykładają słowo Boże wygłaszanych w dni powszednie, w czasie nabożeństw biblijnych i pokutnych , w specjalnych kazaniach, z racji odwiedzania rodzin i udzielania im błogosławieństwa. Wierni niech często uczestniczą we Mszy św. w dni powszednie; jeśli zaś nie mogą tego uczynić, niech będą zapraszani do czytania tekstów mszalnych w rodzinie lub prywatnie. 14. „Okres Wielkiego Postu zachowuje swój charakter pokutny”. „W katechezie należy wpajać w dusze wiernych prawdę o społecznych następstwach grzechu oraz o właściwej naturze pokuty, która odrzuca grzech jako zniewagę Boga. Cnota i praktyka pokuty - to konieczne formy paschalnego przygotowania: z nawrócenia serca winna wypływać zewnętrzna praktyka pokuty tak u poszczególnego chrześcijanina, jak i w całej wspólnocie. Chociaż winna ona być dostosowana do współczesnych warunków, niech nie będzie pozbawiona ducha ewangelicznej pokuty i niech zmierza ku dobru braci. Nie należy pomijać udziału Kościoła w czynach pokutnych; niech będzie zanoszona modlitwa za grzeszników przez częstsze włączanie jej do modlitwy powszechnej. 15. Należy zachęcać wiernych do gorliwego i owocnego udziału w liturgii wielkopostnej i w nabożeństwach pokutnych. Trzeba ich wzywać, aby zwłaszcza w tym okresie, zgodnie z prawem i tradycją Kościoła, przystępować do sakramentu pokuty, by mogli z oczyszczoną duszą uczestniczyć w misteriach paschalnych. Wypada, aby Sakrament Pokuty w okresie Wielkiego Postu był sprawowany zgodnie z obrzędem pojednania wielu penitentów z indywidualną spowiedzią i rozgrzeszeniem, jak to jest opisane w Rytuale Rzymskim. Duszpasterze niech będą bardziej ochotni do pełnienia posługi pojednania i niech ułatwiają dostęp do tego sakramentu, poświęcając więcej czasu pojednaniu indywidualnemu. 16. Wszystkie praktyki wielkopostne winny zmierzać do jaśniejszego ukazywania się i do rozwoju życia lokalnego Kościoła. Zaleca się bardzo zachowywanie i rozwijanie tradycyjnej formy zgromadzenia Kościoła lokalnego na wzór rzymskich „stacji”. Te zgromadzenia wiernych mogą się odbywać, zwłaszcza pod przewodnictwem Pasterza diecezji, przy grobach Świętych, w głównych kościołach lub sanktuariach, albo też częściej odwiedzanych w diecezji miejscach pielgrzymkowych. 17. W Wielkim Poście „zakazane jest przyozdabianie ołtarza kwiatami, zaś gra na instrumencie dozwolona jest tylko w celu podtrzymania śpiewu”; jest to zgodne z pokutnym charakterem tego okresu. 18. Od początku Wielkiego Postu aż do Wigilii Paschalnej opuszcza się „Alleluja” we wszystkich celebracjach, także w uroczystości i święta. 19. Śpiewy w celebracjach, zwłaszcza w Eucharystii, a także w nabożeństwach, niech będą zgodne z charakterem tego okresu i jak najbardziej odpowiadają tekstom liturgicznym. 20. Nabożeństwa bardziej odpowiadające okresowi Wielkiego Postu, jak Droga Krzyżowa, winny być rozwijane i tak przeniknięte duchem liturgii, aby łatwiej usposabiały wewnętrznie wiernych do obchodzenia paschalnego misterium Chrystusa. C) Szczegóły dotyczące niektórych dni Wielkiego Postu 21. W Środę przed I Niedzielą Wielkiego Postu wierni, przyjmując popiół, wkraczają w czas ustanowiony dla wewnętrznego oczyszczenia. Ten znak pokuty, wyrosły z tradycji biblijnej i aż do naszych czasów zachowany w zwyczaju Kościoła, oznacza sytuację człowieka grzesznego, który wyznając na zewnątrz swoją winę wobec Pana, ujawnia gotowość wewnętrznego oczyszczenia, powodowany nadzieją, że Pan dla niego będzie łaskawy. Tym znakiem rozpoczyna on drogę nawrócenia, której metą będzie sprawowanie sakramentu pojednania w dniach przed Paschą. Błogosławieństwo i posypanie popiołu odbywa się w czasie Mszy albo poza Mszą. W tym ostatnim przypadku jest poprzedzone Liturgią słowa i kończy się modlitwą wiernych. 22. Środa Popielcowa jest w całym Kościele dniem pokuty, w którym obowiązuje zachowanie wstrzemięźliwości i postu. 23. Pierwsza Niedziela Wielkiego Postu jest początkiem czcigodnego dorocznego obchodu wielkopostnego. We Mszy tej niedzieli winny znaleźć się elementy podkreślające ten moment, np. procesja na wejście ze śpiewem Litanii do Świętych. Podczas Mszy tej niedzieli Biskup może sprawować obrzęd wybrania (electio) w kościele katedralnym lub innym kościele, zależnie od potrzeb duszpasterskich. 24. Ewangelie o Samarytance, o niewidomym od urodzenia i o wskrzeszeniu Łazarza, wyznaczone na III, IV i V Niedzielę Wielkiego Postu, ponieważ mają duże znaczenie dla chrześcijańskiego wtajemniczenia, mogą być także odczytywane także w latach B i C, zwłaszcza tam, gdzie są katechumeni. 25. W IV Niedzielę Wielkiego Postu, zwaną „Laetare”, a także w uroczystości i święta dopuszczalna jest gra na instrumentach i zdobienie ołtarza kwiatami. W tę niedzielę można używać szat liturgicznych koloru różowego. 26. Zależnie od uznania Konferencji Biskupów można zachować zwyczaj zakrywania krzyży i obrazów w kościele od V Niedzieli Wielkiego Postu. Krzyże pozostają zasłonięte aż do zakończenia liturgii ku czci Męki Pańskiej w Wielki Piątek, obrazy zaś do zakończenia Wigilii paschalnej. II. Wielki Tydzień 27. W Wielkim Tygodniu sprawuje Kościół zbawcze misteria dokonane przez Chrystusa w ostatnich dniach Jego życia, poczynając od Jego mesjańskiego wjazdu do Jeruzalem. Okres Wielkiego Postu trwa do Wielkiego Czwartku. Od Mszy Wieczerzy Pańskiej rozpoczyna się Triduum Paschalne, które trwa w Wielki Piątek i w Wielką Sobotę, ma swój ośrodek w Wigilii Paschalnej i kończy się Nieszporami Niedzieli Zmartwychwstania. „Dni Wielkiego Tygodnia od Wielkiego poniedziałku do Wielkiego Czwartku włącznie mają pierwszeństwo przed wszystkimi innymi dniami liturgicznymi”. Wypada, aby nie sprawowano w tych dniach Chrztu ani Bierzmowania. A) Niedziela Palmowa czyli Męki Pańskiej 28. Wielki Tydzień rozpoczyna się w „Niedzielę Palmową czyli Męki Pańskiej”, która łączy zapowiedź królewskiego triumfu Chrystusa i orędzie Męki. W liturgii tego dnia i w katechezie należy ukazać związek między tymi dwoma aspektami paschalnego misterium. 29. Od najdawniejszych czasów upamiętnienie wjazdu Pana do Jeruzalem odbywa się przez uroczystą procesję. Chrześcijanie obchodzą to wydarzenie, naśladując aklamacje i gesty żydowskich dzieci, które wyszły na spotkanie Pana i śpiewały „nabożne Hosanna”. Powinna odbywać się tylko jedna procesja i to zawsze przed Mszą, na którą najliczniej gromadzą się wierni, także w godzinach wieczornych soboty lub niedzieli. Wierni niech wcześniej zgromadzą się w jakimś mniejszym kościele lub innym stosownym miejscu poza kościołem, do którego zmierza procesja. W procesji tej biorą udział, niosąc gałązki palm lub innych drzew. Kapłan i usługujący, również niosąc palmy, idą przed ludem. Palmy lub inne gałązki błogosławi się po to, aby były niesione w procesji. Palmy przechowywane w domu przypominają wiernym o zwycięstwie Chrystusa, które uczcili w procesji. Niech duszpasterze tak przygotują i oprawią tę procesję ku czci Chrystusa Króla, aby przyniosła prawdziwe duchowe owoce w życiu wiernych. 30. Oprócz wyżej opisanej uroczystej procesji upamiętniającej wjazd Pana do Jerozolimy Mszał przewiduje dwie inne formy, jednakże nie w tym celu, aby pobłażać wygodnictwu i łatwiźnie, lecz ze względu na możliwe trudności w odprawieniu procesji. Drugą formą upamiętnienia jest uroczyste wejście, kiedy nie może się odbyć procesja poza kościołem. Trzecią formą jest zwykłe wejście, które stosuje się we wszystkich Mszach tej niedzieli, w których nie odbywa się uroczyste wejście. 31. Tam, gdzie nie może być sprawowana Msza święta, wypada odprawić liturgię słowa Bożego o mesjańskim wjeździe i o Męce Pańskiej albo wieczorem w sobotę albo w odpowiedniej godzinie w niedzielę. 32. Podczas procesji schola i lud wykonują śpiewy zaproponowane w Mszale Rzymskim, jak Ps. 23 i 46 oraz inne stosowne pieśni ku czci Chrystusa Króla. 33. Opowiadaniu o Męce Pańskiej przysługuje szczególnie uroczysty charakter. Radzi się, aby było śpiewane lub czytane w tradycyjny sposób, to znaczy przez trzech, którzy dzielą między siebie rolę Chrystusa, narratora i ludu. Pasję niech wykonają diakoni albo prezbiterzy, lub w ich braku, lektorzy; w tym wypadku rola Chrystusa winna być zarezerwowana kapłanowi. Ta proklamacja Męki odbywa się bez użycia świeczników i kadzidła. Jedynie diakoni proszą o błogosławieństwo kapłana, jak zwykle przed Ewangelią. Wypada, aby dla duchowego dobra wiernych opowiadanie o Męce było czytane w całości i aby nie były opuszczane poprzedzające je czytania. 34. Nie należy opuszczać homilii po opowiadaniu o Męce. B) Msza Krzyżma 35. Msza Krzyżma, w której Biskup, koncelebrując ze swoim prezbiterium, konsekruje Krzyżmo święte i błogosławi inne oleje, jest jakby ujawnieniem jedności prezbiterów ze swoim Biskupem w jednym i tym samym kapłaństwie i w posłudze Chrystusa. Na tę Mszę winni być zaproszeni prezbiterzy z różnych stron diecezji, aby koncelebrowali z Biskupem jako świadkowie i współpracownicy w poświęceniu Krzyżma oraz jako pomocnicy i doradcy w codziennym posługiwaniu. Niech również wierni będą gorąco zaproszeni do udziału w tej Mszy i do przyjęcia w niej sakramentu Eucharystii. Na mocy tradycji Msza Krzyżma jest sprawowana w Wielki Czwartek. Gdyby jednak trudno było duchowieństwu i ludowi zgromadzić się w tym dniu wokół Biskupa, celebrację tę można uprzedzić w innym dniu, ale w pobliżu Paschy. Albowiem w Noc Paschalną przy sprawowaniu sakramentów wtajemniczenia należy używać nowego Krzyżma i oleju katechumenów. 36. Msza Krzyżma ze względu na jej znaczenie w życiu diecezji winna być sprawowana tylko raz i to w kościele katedralnym albo, z racji duszpasterskich, w innym kościele, zwłaszcza znaczniejszym. Przyjmowanie świętych olejów może się odbywać w poszczególnych parafiach przed Mszą Wieczerzy Pańskiej lub w innym, bardziej stosownym czasie. Będzie to sprzyjać pouczeniu wiernych o zastosowaniu i skuteczności olejów poświęconych i Krzyżma w życiu chrześcijańskim. C) Celebracja pokutna pod koniec Wielkiego Postu 37. Wypada, aby czas wielkopostny zakończył się tak dla poszczególnych wiernych, jak i dla całej wspólnoty chrześcijańskiej jakimś obrzędem pokutnym, aby przygotowali się do pełniejszego udziału w misterium paschalnym. Obrzęd ten powinien być odprawiony przed Triduum Paschalnym i nie powinien bezpośrednio poprzedzać Mszy Wieczerzy Pańskiej. III. Triduum Paschalne w ogólności 38. Największe misteria ludzkiego odkupienia sprawuje Kościół co roku począwszy od Mszy wieczornej Wielkiego Czwartku aż do Nieszporów Niedzieli Zmartwychwstania. Czas ten słusznie jest określany jako „Triduum Chrystusa ukrzyżowanego, pogrzebanego i wskrzeszonego”. Nazywa się go „Triduum Paschalnym”, ponieważ uobecnia się wtedy i uskutecznia misterium Paschy, to jest przejścia Pana z tego świata do Ojca. Przez sprawowanie tego misterium w znakach liturgicznych i sakramentalnych Kościół jednoczy się wewnętrznie z Chrystusem, swoim Oblubieńcem. 39. W ciągu dwóch pierwszych dni Triduum trwa święty post paschalny, kiedy to zgodnie z pierwotną tradycją Kościół pości, ponieważ „Oblubieniec został zabrany”. Wszędzie należy zachowywać post i wstrzemięźliwość w Wielki Piątek Męki Pańskiej; doradza się, aby był on przedłużony także w Wielką Sobotę, tak by Kościół z uwznioślonym i otwartym duchem przeszedł do radości Niedzieli Zmartwychwstania. 40. Zaleca się wspólne sprawowanie Godziny czytań i Jutrzni w Wielki Piątek Męki Pańskiej i w Wielką Sobotę. Wypada, aby w tej modlitwie w kościele katedralnym uczestniczył Biskup, o ile to możliwe, z duchowieństwem i ludem. Oficjum te, nazywane niegdyś „Ciemną Jutrznią” winno otrzymać właściwe miejsce w pobożności wiernych i dopomagać do nabożnej kontemplacji Męki, Śmierci i Pogrzebu Pana w dorocznym oczekiwaniu na Jego Zmartwychwstanie. 41. Do należytego sprawowania Paschalnego Triduum konieczna jest odpowiednia liczba usługujących i ministrantów, którzy winni być starannie pouczeni o czynnościach, które mają wykonywać. Niech duszpasterze zadbają o to, aby możliwie jak najlepiej wyjaśnili wiernym znaczenie i porządek obrzędów i przygotowali ich do czynnego i owocnego uczestnictwa. 42. Śpiew ludu, usługujących i kapłana celebrującego ma szczególne znaczenie w obrzędach Wielkiego Tygodnia, a zwłaszcza w ciągu Triduum Paschalnego, ponieważ bardzo odpowiada uroczystemu charakterowi tych dni, a także dlatego, że teksty najbardziej osiągają swoją wymowę wtedy, gdy są śpiewane. Zachęca się Konferencje Biskupów, jeśli jeszcze tego nie uczyniły, aby przygotowały melodie do tekstów i aklamacji, które nigdy nie powinny być wykonywane bez śpiewu. a) Modlitwa powszechna w Wielki Piątek Męki Pańskiej; zachęta diakona, jeśli jest, lub aklamacja ludu; b) Śpiew na odsłonięcie i adorację Krzyża; c) Aklamacje w czasie procesji z paschałem i przy śpiewie orędzia, responsoryjnego „Alleluja”, melodia Litanii do Świętych i aklamacji przy błogosławieństwie wody. Nie należy pomijać liturgicznych tekstów śpiewów przeznaczonych do udziału ludu tylko z racji ich ułatwienia; ich przekłady na język ojczysty niech zostaną zaopatrzone w melodie. Jeśli jeszcze nie ma do dyspozycji tekstów do liturgicznych śpiewów w języku narodowym, należy tymczasem dobrać inne odpowiednie śpiewy. Wypada sporządzić zbiór śpiewów, które byłyby stosowane tylko w tych obrzędach. Niech to zwłaszcza będą: a) Śpiewy na błogosławieństwo palm, na procesję z palmami i na wejście do kościoła; b) Śpiewy na procesję z poświęconymi olejami; c) Śpiewy na procesję z darami przynoszonym we Mszy Wieczerzy Pańskiej oraz hymn na procesję, w której zanosi się Najświętszy Sakrament do kaplicy po Mszy św. d) Refreny do psalmów na Wigilię Paschalną oraz śpiewy na pokropienie wodą; Należy także ułożyć odpowiednie melodie do opowiadania o Męce Pańskiej, do orędzia paschalnego i do błogosławieństwa wody chrzcielnej, tak, by ułatwić śpiew tych tekstów. W większych kościołach należy korzystać z bogatszego skarbca muzyki tak starodawnej, jak i współczesnej; zawsze jednak trzeba dbać o odpowiednie uczestnictwo ludu. 43. Stosowną jest rzeczą, aby małe wspólnoty zakonne tak kleryckie, jak i nie kleryckie oraz inne wspólnoty świeckie uczestniczyły w sprawowaniu Paschalnego Triduum w większych kościołach. Tam, gdzie nie można zgromadzić większej liczby uczestników, ministrantów i śpiewaków, nie należy sprawować obrzędów Paschalnego Triduum, a wierni niech się razem gromadzą w jakimś większym kościele. Wypada również, aby tam gdzie kilka małych parafii jest powierzonych jednemu prezbiterowi, ich wierni, o ile to możliwe, zgromadzili się w głównym kościele, by uczestniczyć w obrzędach. Jeśli proboszcz sprawuje pieczę nad dwiema lub kilkoma parafiami, w której wielu wiernych uczestniczy i można odpowiednio przygotować uroczyste obrzędy, dla dobra wiernych można proboszczowi przy zachowaniu odpowiednich warunków, powtórzyć obrzędy Paschalnego Triduum. Alumni seminariów „Paschalną (...) tajemnicę (Chrystusa) niech tak przeżywają, aby umieli wtajemniczać w nią lud, który ma im być powierzony”. W tym celu powinni otrzymać pełną i doskonałą formację liturgiczną. Ze wszech miar wypada, aby w ciągu lat swojego przygotowania w seminarium mogli przeżyć całe bogactwo form obchodzenia świąt paschalnych, tych zwłaszcza, w których przewodniczy Biskup. IV. Msza Wieczerzy Pańskiej Wielkiego Czwartku 44. „Mszą sprawowaną w wieczór Wielkiego Czwartku rozpoczyna Kościół Paschalne Triduum. Przypomina ową Ostatnią Wieczerzę, kiedy to Pan Jezus, tej nocy, której był wydany i umiłowawszy swoich na świecie aż do końca, ofiarował Bogu Ojcu pod postaciami chleba i wina swoje Ciało i swoją Krew, dał Apostołom do spożycia oraz im i ich następcom w kapłaństwie nakazał, aby je ofiarowali”. 45. Cała wewnętrzna uwaga winna się kierować ku misteriom upamiętnianym zwłaszcza w tej Mszy św.: jest to ustanowienie Eucharystii, ustanowienie stanu kapłańskiego oraz Pańskie przykazanie bratniej miłości; winny one zostać wyjaśnione w homilii. 46. Mszę Wieczerzy Pańskiej sprawuje się w godzinach wieczornych, w czasie bardziej sprzyjającym czynnemu uczestnictwu miejscowej wspólnoty. Mogą ją koncelebrować wszyscy prezbiterzy, choćby tego dnia koncelebrowali już Mszę Krzyżma, albo też mieli obowiązek sprawowania drugiej Mszy dla dobra wiernych. 47. Z racji duszpasterskich miejscowy Ordynariusz może zezwolić na odprawienie drugiej Mszy świętej w kościołach i kaplicach, w godzinach wieczornych, a w razie prawdziwej konieczności w godzinach rannych, lecz tylko dla tych wiernych, którzy nie mogą wziąć udziału we Mszy wieczornej. Należy jednak czuwać nad tym, aby te Msze nie były sprawowane dla pożytku prywatnych osób lub małych grup specjalnych i aby nie stwarzały przeszkody dla Mszy głównej. Zgodnie z najdawniejszą tradycją Kościoła zakazuje się odprawiać wszelkich Mszy bez udziału ludu. 48. Przed Mszą tabernakulum winno być zupełnie puste. Hostie do Komunii wiernych powinny zostać konsekrowane podczas tej samej Ofiary. Należy konsekrować tyle chleba, aby wystarczyło także do udzielenia Komunii św. w dniu następnym. 49. W celu przechowywania Najświętszego Sakramentu należy przygotować i urządzić kaplicę, tak aby sprzyjała medytacji. Jej wystrój winien być surowy i skromny, zgodnie z liturgią tych dni. Należy unikać wszelkich nadużyć i usunąć je. Jeśli tabernakulum znajduje się w kaplicy oddzielonej od głównej nawy, wypada w niej przygotować miejsce złożenia i adoracji Najświętszego Sakramentu. 50. Jeśli istniej taki miejscowy zwyczaj, podczas śpiewu „Chwała na wysokości Bogu” uderza się w dzwony; po skończeniu tego śpiewu dzwony milkną aż do „Chwała na wysokości Bogu” w Wigilię Paschalną, chyba że Konferencja Biskupów lub miejscowy Ordynariusz, zależnie od okoliczności, inaczej postanowi. W tym samym czasie gra na organach i na innych instrumentach jest dozwolona tylko dla podtrzymania śpiewu. 51. Odbywające się zgodnie z tradycją umycie nóg wybranym mężczyznom oznacza służbę i miłość Chrystusa, który przyszedł nie po to, aby Mu służono, ale aby służyć. Wypada tę tradycję zachować i wyjaśnić właściwy jej sens. 52. Dary dla ubogich, zwłaszcza zebrane w czasie wielkopostnym jako owoce pokuty, można przynieść w procesji na przygotowanie darów, podczas gdy lud śpiewa „Gdzie miłość wzajemna i dobroć”. 53. Jest rzeczą stosowną, jeżeli w czasie Komunii diakoni lub akolici albo szafarze nadzwyczajni biorą ze stołu ołtarzowego Eucharystię, aby potem zanieść ją chorym, którzy mają przyjąć ją w domu. W ten sposób chorzy mogą się głębiej złączyć z Kościołem sprawującym Eucharystię. 54. Po Modlitwie po Komunii formuje się procesja: na jej czele idzie usługujący z Krzyżem, następnie idą usługujący z zapalonymi świecami i z kadzidłem. Przez Kościół zanosi się Najświętszy Sakrament do miejsca, gdzie będzie przechowywany. W tym czasie śpiewa się hymn „Sław języku tajemnicę” lub inną pieśń eucharystyczną. Przeniesienie i złożenie Najświętszego Sakramentu nie może się odbyć, jeżeli w tym samym kościele nie ma być sprawowana w Wielki Piątek liturgia ku czci Męki Pańskiej. 55. Najświętszy Sakrament należy złożyć w zamkniętym tabernakulum lub w skrzynce (capsa). Nidy nie należy Go wystawiać w monstrancji. Tabernakulum lub skrzynka nie powinny mieć kształtu grobu; należy unikać samego wyrażenia „grób”: kaplicy złożenia (repozycji) nie przygotowuje się w celu przedstawienia Pańskiego pogrzebu, lecz w celu przechowania chleba eucharystycznego do rozdzielania Komunii w Wielki Piątek Męki Pańskiej. 56. Należy zaprosić wiernych, aby po Mszy Wieczerzy Pańskiej poświęcili stosowną część nocy na adorację Najświętszego Sakramentu uroczyście przechowywanego w tym dniu w kościele. Zależnie od okoliczności podczas trwania adoracji eucharystycznej można odczytać jakąś część Ewangelii według św. Jana (rozdz. 13-17). Po północy jednak adoracja winna się odbywać bez zewnętrznej okazałości, ponieważ rozpoczął się już dzień Męki Pańskiej. 57. Po Mszy obnaża się ołtarz, przy którym była sprawowana. Wypada okryć krzyże w kościele czerwoną lub fioletową zasłoną, chyba że uczyniono to już w sobotę przed V Niedzielą Wielkiego Postu. Nie należy zapalać lamp przed obrazami Świętych. V. Wielki Piątek Męki Pańskiej 58. W tym dniu, w którym „Chrystus został ofiarowany jako nasza Pascha”, Kościół rozmyślając nad Męką swojego Pana i Oblubieńca oraz adorując Krzyż, wspomina swoje narodzenie z boku Chrystusa umierającego na Krzyżu i wstawia się do Boga za zbawienie całego świata. 59. Zgodnie z najdawniejszą tradycją Kościół nie sprawuje w tym dniu Eucharystii; Komunii świętej udziela się wiernym jedynie podczas liturgii ku czci Męki Pańskiej; chorym, którzy w tej liturgii nie mogą uczestniczyć, Ciało Pańskie może być zaniesione o każdej porze dnia. 60. Wielki Piątek Męki Pańskiej jest w całym Kościele dniem pokuty, w którym obowiązuje zachowanie wstrzemięźliwości i postu. 61. Stanowczo zakazane jest w tym dniu sprawowanie sakramentów, z wyjątkiem Sakramentu Pokuty i Namaszczenia chorych. Pogrzeb należy odprawiać bez śpiewu, bez gry na organach i bez dźwięku dzwonów. 62. Zaleca się dzisiaj sprawowanie w kościołach z udziałem ludu Godziny czytań i Jutrzni. 63. Obrzęd Męki Pańskiej winien być sprawowany w godzinach popołudniowych, około godziny 15.00. Z racji duszpasterskich można wybrać inną, bardziej stosowną godzinę, w której lud łatwiej może się zgromadzić, np. tuż po południu albo w późniejszych godzinach, jednakże nie po godzinie 21.00. 64. Pochodzący z najdawniejszych tradycji Kościoła porządek liturgii Męki Pańskiej (liturgia słowa, adoracja Krzyża, i Komunia święta) winien być nabożnie i starannie zachowany i nikomu nie wolno go samowolnie zmieniać. 65. Kapłan i usługujący udają się do ołtarza w milczeniu, bez śpiewu. Jeśli mają być wygłoszone jakieś słowa wprowadzenia, należy je wypowiedzieć przed wejściem usługujących. Kapłan i usługujący po oddaniu pokłonu ołtarzowi padają na twarz; prostracja ta, jako obrzęd właściwy dla tego dnia, winna być starannie zachowana, oznacza bowiem zarówno upokorzenie „człowieka ziemskiego”, jak i smutek i ból Kościoła. Wierni zaś stoją podczas wejścia usługujących, a następnie klękają i modlą się w milczeniu. 66. Czytania należy wykonać w całości. W zwykły sposób należy też odśpiewać psalm responsoryjny i aklamację przed Ewangelią. Opowiadanie o Męce Pańskiej według św. Jana śpiewa się lub czyta w ten sam sposób, jak w poprzednią niedzielę. Po Opowiadaniu o Męce należy wygłosić homilię, a pod koniec wezwać wiernych, aby przez pewien czas trwali na rozmyślaniu. 67. Modlitwa powszechna niech będzie zanoszona według tekstu i formy przekazanych od najdawniejszych czasów i z całym bogactwem intencji, które dobrze wyrażają powszechny zasięg Męki Chrystusa zawieszonego na Krzyżu za zbawienie całego świata. W razie poważnej potrzeby o charakterze publicznym miejscowy Ordynariusz może zezwolić lub nakazać, aby została dodana specjalna intencja. Wolno kapłanowi wybrać spośród modlitw podanych w Mszale te, które bardziej odpowiadają miejscowym warunkom, tak jednak, aby został zachowany porządek intencji proponowany zazwyczaj w modlitwie powszechnej. 68. Krzyż używany w obrzędzie odsłonięcia winien być dość duży i piękny; należy wybrać pierwszą lub drugą formę obrzędu podanego w Mszale. Obrzęd ten należy sprawować z okazałością godną tego znaku naszego zbawienia: zarówno wezwanie przy odsłonięciu Krzyża, jak i odpowiedź ludu winny być śpiewane; nie należy też pomijać pełnego czci milczenia po każdej prostracji wiernych, kiedy kapłan stoi i trzyma podniesiony Krzyż. 69. Osobista adoracja Krzyża jest najpoważniejszym elementem w tym obrzędzie. Dlatego należy przedstawić Krzyż do adoracji każdemu z wiernych i jedynie w bardzo wielkim zgromadzeniu ludu można zastosować obrzęd adoracji dokonywanej przez wszystkich razem. Do adoracji należy używać tylko jednego Krzyża; domaga się tego prawdziwość znaku. Podczas adoracji Krzyża niech będą wykonywane antyfony, „Improperia” i hymny, które w sposób liryczny przywołują na pamięć historię zbawienia albo inne stosowne pieśni. 70. Kapłan śpiewa wezwanie do Modlitwy Pańskiej, którą następnie śpiewają wszyscy. Nie przekazuje się znaku pokoju. Komunia święta jest rozdzielana zgodnie z obrzędem podanym w Mszale. Podczas Komunii można śpiewać Ps. 21 lub inną stosowną pieśń. Po Komunii zanosi się puszkę do przygotowanego pomieszczenia poza kościołem. 71. Po zakończeniu liturgii obnaża się ołtarz, pozostawia się jednakże Krzyż z czterema świecznikami. Należy przygotować w kościele odpowiednie pomieszczenie (np. kaplicę, w której przechowywana była Eucharystia w Wielki Czwartek), gdzie będzie złożony Krzyż, aby wierni mogli go adorować i całować i gdzie mogliby trwać na rozmyślaniu. 72. Z racji duszpasterskich nigdy nie należy zaniedbywać w tym dniu nabożeństw, jak Droga Krzyżowa, procesja ku czci Męki Pańskiej i wspomnienie boleści Najświętszej Maryi Panny. Teksty i śpiewy tych nabożeństw należy dostosować do ducha Liturgii tego dnia. Porę tych nabożeństw należy tak uzgodnić z godziną głównej celebracji, aby okazywało się, że czynność liturgiczna z natury swojej znacznie przewyższa wszystkie te nabożeństwa. VI. WIELKA SOBOTA 73. W Wielką Sobotę Kościół trwa przy Grobie Pańskim, rozważając Mękę i Śmierć Chrystusa oraz Jego zstąpienie do otchłani, a także w modlitwie i poście oczekuje na Jego Zmartwychwstanie. Bardzo się zaleca sprawowanie Godziny Czytań i Jutrzni z udziałem ludu. Tam, gdzie nie jest to możliwe, należy przewidzieć celebrację słowa Bożego lub nabożeństwo zgodne z misterium tego dnia. 74. Można wystawić w kościele celem uczczenia przez wiernych obraz Chrystusa ukrzyżowanego lub spoczywającego w grobie, albo zstępującego do otchłani, a także obraz Matki Bożej Bolesnej. 75. Dzisiaj Kościół powstrzymuje się zupełnie od sprawowania Ofiary Mszy świętej. Komunii świętej można udzielać tylko na sposób Wiatyku. Nie należy sprawować zaślubin ani innych sakramentów, z wyjątkiem Pokuty i Namaszczenia Chorych. 76. Wiernych należy pouczyć o szczególnym charakterze Wielkiej Soboty. Zwyczaje i tradycje świąteczne związane z tym dniem z powodu antycypowania niegdyś w Wielką Sobotę celebracji paschalnej, należy przenieść na noc i dzień Paschy. VII. NIEDZIELA WIELKANOCNA ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO A) Wigilia paschalna w noc świętą 77. Zgodnie z bardzo dawną tradycją ta noc jest czuwaniem na cześć Pana. Wigilia sprawowana tej nocy, upamiętniająca świętą noc zmartwychwstania Pana, jest jakby „matką wszystkich świętych wigilii. Kościół czuwając oczekuje Pańskiego zmartwychwstania i sprawuje je w sakramentach chrześcijańskiego wtajemniczenia. 1. Co oznacza nocna pora Wigilii Paschalnej 78. „Wszystkie obrzędy Wigilii Paschalnej odbywają się w nocy: nie wolno ich rozpocząć, zanim nie zapadnie noc, a należy je zakończyć przed świtem niedzieli”. Zasada ta musi być interpretowana ściśle. Przeciwne jej nadużycia i tu i ówdzie praktykowane zwyczaje sprawowania Wigilii Paschalnej o godzinie, w której zwykło się antycypować Mszę niedzielną, zasługują na odrzucenie. Przytaczane przez niektórych powody antycypowania Wigilii Paschalnej, jak np. publiczne niebezpieczeństwo, nie są wysuwane w przypadku nocy Narodzenia Pańskiego lub innego rodzaju zgromadzeń. 79. Wigilia paschalna, w której Żydzi przez całą noc czuwali, oczekuje przejścia Pana mającego ich wybawić z niewoli faraona, była przez nich obchodzona jako doroczna pamiątka. Była ona figurą prawdziwej Paschy Chrystusa, a więc nocy prawdziwego wyzwolenia, w którą „Chrystus skruszywszy więzy śmierci, jako zwycięzca wyszedł z otchłani”. 80. Od początku Kościół, zwłaszcza podczas nocnej Wigilii, obchodził doroczną Paschę, która jest uroczystością nad uroczystościami. Albowiem Zmartwychwstanie Chrystusa jest umocnieniem naszej wiary i nadziei; przez Chrzest i Bierzmowanie już zostaliśmy wszczepieni w paschalne misterium Chrystusa, umarliśmy, zostaliśmy pogrzebani i wskrzeszeni razem z Nim i z Nim też będziemy królować. Wigilia ta jest również oczekiwaniem na przyjście Pana. 2. Struktura Wigilii Paschalnej oraz znaczenie jej elementów i części 81. Wigilia tej nocy ma następujący układ: po krótkim obrzędzie światła (jest to pierwsza część Wigilii) Kościół święty rozważa wielkie dzieła, jakich Pan Bóg dokonał od początku dla swego ludu, oraz wyraża ufność w słowo i obietnice Boże (część druga czyli liturgia słowa); następnie wraz ze swymi nowymi członkami, odrodzonymi w chrzcie (część trzecia), zostaje zaproszony do stołu, który Pan przygotował Kościołowi, jako upamiętnienie Jego śmierci i zmartwychwstania, w oczekiwaniu na Jego przyjście (część czwarta). Niechaj nikt samowolnie nie zmienia tego porządku liturgicznego. 82. Część pierwsza polega na symbolicznych czynnościach i gestach, które należy wykonać z taką okazałością i szlachetnością, aby wierni właściwie zrozumieli ich znaczenie, poparte zachętami i modlitwami. Poza kościołem, o ile to możliwe, w odpowiednim miejscu przygotowuje się ognisko w celu pobłogosławienia nowego ognia. Jego płomień winien być taki, aby rzeczywiście mógł rozproszyć ciemności i noc rozjaśnić. Należy przygotować świecę paschalną, która ze względu na prawdziwość znaku winna być odlana z wosku, corocznie nowa, jedyna, znacznej wielkości, nigdy zaś sztuczna. Ma ona przypominać Chrystusa światłość świata. Winna być pobłogosławiona przy pomocy znaków i słów podanych w Mszale lub innych, zatwierdzonych przez Konferencję Biskupów. 83. Procesja, w której lud wchodzi do kościoła, kroczy za przewodem tylko światła paschału. Jak synowie Izraela nocą szli za przewodem słupa ognia, tak chrześcijanie idą stopniowo w ślady Zmartwychwstałego Chrystusa. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby do każdej odpowiedzi „Bogu niech będą dzięki” została dodana jakaś aklamacja ku czci Chrystusa. Światło od świecy paschalnej niech się stopniowo rozszerza na świece trzymane przez wiernych, podczas gdy lampy elektryczne pozostają jeszcze zgaszone. 84. Diakon zwiastuje paschalne orędzie, które w wielkim lirycznym poemacie opowiada o całym misterium paschalnym włączonym w ekonomię zbawienia. W razie potrzeby, gdy brak diakona i jeśli. także kapłan celebrujący nie może wykonać orędzia, trzeba je powierzyć śpiewakowi. Konferencje Biskupów mogą to orędzie przystosować przez wprowadzenie do niego pewnych aklamacji ludu. 85. Czytania Pisma świętego stanowią drugą część Wigilii. Opisują one sławne dzieła historii zbawienia. Śpiew psalmu responsoryjnego, milczenie i modlitwa kapłana dopomagają wiernym w rozmyślaniu nad tymi dziełami. Odnowiony porządek Wigilii obejmuje siedem czytań ze Starego Testamentu - zaczerpniętych z Prawa i Proroków; pochodzą one z najstarszej tradycji Wschodu i Zachodu; i dwa czytania z Nowego, mianowicie z Apostoła i Ewangelii. W ten sposób Kościół „poczynając od Mojżesza i wszystkich proroków” wyjaśnia paschalne misterium Chrystusa. Dlatego wszędzie tam, gdzie to będzie możliwe, niech będą wykonywane wszystkie czytania, aby koniecznie była zachowana pewna długość wynikająca z natury Wigilii Paschalnej. Jeśli jednak okoliczności duszpasterskie wymagają, aby została zmniejszona liczba czytań, należy wykonać przynajmniej trzy urywki ze Starego Testamentu, z Prawa i Proroków; nigdy nie należy opuszczać czytania z 14 rozdziału Księgi Wyjścia i odpowiadającej mu pieśni. 86. Typologiczne znaczenie tekstów Starego Testamentu zakorzenia się w Nowym i ukazuje się przez modlitwę wypowiadaną przez kapłana celebransa po każdym czytaniu; stosowną rzeczą będzie także wprowadzić wiernych w to znaczenie przez krótkie wyjaśnienie. Może ono być podane przez samego kapłana lub przez diakona. Komisje liturgiczne krajowe lub diecezjalne niech przygotują dla duszpasterzy stosowne pomoce. Przy czytaniu śpiewa się psalm, lud zaś wykonuje refren. W tym powtarzaniu części należy zachować rytm, który by sprzyjał pobożnemu uczestnictwu wiernych. Pilnie trzeba czuwać nad tym, aby ludowe piosenki nie były wykonywane zamiast psalmów. 87. Po czytaniach ze Starego Testamentu śpiewa się hymn „Chwała na wysokości Bogu” podczas, gdy - zgodnie z miejscowymi zwyczajami biją dzwony; następuje kolekta i przechodzi się do czytań z Nowego Testamentu. Czyta się pouczenie Apostola dotyczące chrztu jako wszczepienia w paschalne misterium Chrystusa. Następnie wszyscy wstają i kapłan trzy razy intonuje „Alleluja”, stopniowo podnosząc głos, lud zaś tę aklamację powtarza. Jeśli jest to konieczne, psałterzysta lub kantor wykonuje „Alleluja”, którą to aklamację podejmuje lud, powtarzając ją między wersetami Psalmu 117, tylekroć cytowanego przez Apostołów w przepowiadaniu paschalnym. Wreszcie zwiastuje się Zmartwychwstanie Pańskie w Ewangelii, która stanowi jakby szczyt całej Liturgii słowa. Nie należy pomijać po Ewangelii choćby krótkiej homilii. 88. Trzecią część Wigilii stanowi liturgia chrzcielna. Chrystusową i naszą Paschę sprawujemy teraz w sakramencie. Jasno się to wyraża w kościołach mających źródło chrzcielne (chrzcielnicę), a jeszcze bardziej, kiedy odbywa się chrześcijańskie wtajemniczenie dorosłych lub przynajmniej chrzest dzieci. Także jednak wtedy, gdy nie ma kandydatów do chrztu, w kościołach parafialnych odbywa się błogosławieństwo wody chrzcielnej. Jeśli to błogosławieństwo odbywa się nie przy chrzcielnicy, lecz w prezbiterium, wodę chrzcielną należy potem przenieść do chrzcielnicy, gdzie będzie przechowywana przez cały czas Wielkanocy. Gdzie zaś nie ma kandydatów do chrztu ani nie ma błogosławieństwa wody chrzcielnej, upamiętnienie Chrztu dokonuje się przez pobłogosławienie wody przeznaczonej do pokropienia ludu. 89. Potem odbywa się odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych. Kapłan celebrans poprzedza je zachętą. Wierni stojąc i trzymając w rękach zapalone świece, odpowiadają na pytania. Następnie zostają pokropieni wodą: w ten sposób gesty i słowa przypominają im przyjęty Chrzest. Kapłan celebrujący kropi lud przechodząc przez kościół, podczas gdy wszyscy śpiewają antyfonę „Vidi aquam” lub wykonują inny śpiew o wydźwięku chrzcielnym. 90. Sprawowanie Eucharystii stanowi czwartą część Wigilii i jej szczyt; jest Ona bowiem najpełniej sakramentem paschalnym, czyli upamiętnieniem Ofiary Krzyża i obecnością Chrystusa zmartwychwstałego, jest dopełnieniem chrześcijańskiego wtajemniczenia i przedsmakiem wieczystej Paschy. 91. Należy uważać na to, aby ta Liturgia eucharystyczna nie była sprawowana w pośpiechu; owszem wypada, aby wszystkie obrzędy i słowa otrzymały jak największą siłę wyrazu: modlitwa powszechna, w której nowo ochrzczeni, jako już wierni wykonują swoje królewskie kapłaństwo; procesja na przygotowanie darów z udziałem nowo ochrzczonych, jeżeli są; modlitwa eucharystyczna pierwsza, druga lub trzecia z zastosowaniem śpiewu, z własnymi formułami zmiennymi (embolizmami). Wreszcie Komunia eucharystyczna, jako chwila pełnego uczestnictwa w sprawowanym misterium. Na Komunię wypada śpiewać psalm 117 z antyfoną „Nasza Pascha”, lub psalm 33 z antyfoną „Alleluja, alleluja, alleluja”, albo inny śpiew wyrażający paschalną radość. 92. Stosowną jest rzeczą, aby wierni w Komunii Wigilii Paschalnej mogli przeżyć pełnię znaku Eucharystii, przyjmując ją pod postaciami chleba i wina. Niech miejscowi Ordynariusze rozważą stosowność udzielenia odpowiedniego zezwolenia w danych okolicznościach. 3. Niektóre uwagi duszpasterskie 93. Liturgia Wigilii Paschalnej winna być wykonana tak, aby obdarzyła lud chrześcijański bogactwem modlitw i obrzędów; trzeba dlatego zadbać o prawdziwość rzeczy, o uczestnictwo wiernych oraz o to, aby w jej sprawowaniu nie brakowało ministrantów, lektorów i scholi śpiewaków. 94. Należy przewidzieć możliwość zgromadzenia się w jednym kościele wielu wspólnot, kiedy z powodu ich bliskości lub szczupłości nie można przygotować pełnej i uroczystej celebracji. Trzeba dążyć do tego, aby grupy specjalne uczestniczyły w Wigilii Paschalnej, w której wszyscy wierni, schodząc się razem, mogliby głębiej odczuć sens kościelnej wspólnoty. Wierni, którzy z racji ferii wyjeżdżają z własnej parafii, winni być zachęcani do udziału w liturgii w miejscowości, w której przebywają. 95. Trzeba uważać, aby w zapowiadaniu Wigilii Paschalnej nie przedstawiać jej jako ostatniego momentu Wielkiej Soboty. Lepiej będzie mówić, że Wigilia Paschalna jest sprawowana „w noc Paschy” i to jako jeden akt kultu. Zachęca się duszpasterzy, aby w katechezie do wiernych pilnie pouczali o potrzebie udziału w całej Wigilii. 96. Konieczną jest rzeczą, aby duszpasterze w trosce o coraz lepsze sprawowanie Wigilii Paschalnej zdobywali coraz głębszą znajomość tekstów i obrzędów tak, by mogli przekazywać prawdziwą mistagogię. B) Dzień Wielkanocy 97. Mszę św. w dzień Wielkanocy należy sprawować z całą uroczystością. Jako akt pokutny dobrze będzie zastosować dzisiaj pokropienie wodą pobłogosławioną w Wigilię; należy wtedy śpiewać antyfonę „Vidi aquam” lub inną pieśń o charakterze chrzcielnym. Tą samą wodą wypełnia się także kropielnice przy wejściu do kościoła. 98. Tam gdzie istnieje, należy zachować, a jeśli nie - wprowadzić tradycję sprawowania w dniu Paschy owych Nieszporów chrzcielnych, w których podczas śpiewu psalmów odbywa się procesja do chrzcielnicy. 99. Paschał mający swoje miejsce przy ambonie lub przy ołtarzu, winien być zapalany przynajmniej we wszystkich uroczystszych celebracjach liturgicznych tego okresu, a więc we Mszy, w Jutrzni i Nieszporach aż do Niedzieli Pięćdziesiątnicy. Od tej niedzieli Paschał niech będzie ze czcią ustawiony w chrzcielnicy i niech podczas sprawowania chrztu będą od niego zapalane świece ochrzczonych. Podczas liturgii pogrzebu należy ustawiać paschał przy trumnie na znak, ze śmierć jest dla chrześcijanina jego własną Paschą. Poza okresem wielkanocnym nie należy zapalać paschału ani nie przechowywać go w prezbiterium. VIII. CZAS WIELKANOCY 100. Obchód Paschy trwa przez czas paschalny (wielkanocny). Albowiem pięćdziesiąt dni od Niedzieli Zmartwychwstania do Niedzieli Zesłania Ducha Świętego obchodzi się z wielką radością jako jeden dzień świąteczny. Co więcej, jako „wielką niedzielę”. 101. Niedziele tego okresu uważa się za niedziele Wielkanocy i tak się je nazywa; mają one pierwszeństwo przed wszystkimi świętami Pańskimi i przed wszystkimi uroczystościami. Uroczystości przypadające na te niedziele antycypuje się w sobotę. Obchody ku czci Najświętszej Maryi Panny lub Świętych, przypadające w ciągu tygodnia, nie mogą być przenoszone na te niedziele. 102. Dla dorosłych, którzy w Wigilię Paschalną otrzymali chrześcijańskie wtajemniczenie, cały ten czas jest przeznaczony na „mistagogię”. Gdziekolwiek więc są nowo ochrzczeni, należy zachować przepisy podane w „Obrzędach chrześcijańskiego wtajemniczenia dorosłych nn. 37-40 i 235-239. W ciągu oktawy Paschy w Modlitwie eucharystycznej wszędzie uwzględnia się wstawiennictwo za nowo ochrzczonych. 103. Przez cały czas wielkanocny należy zachować wśród wiernych na Mszach niedzielnych specjalne miejsca dla neofitów. Wszyscy neofici niech się starają uczestniczyć we Mszach ze swoimi chrzestnymi. Należy wprowadzać o nich wzmiankę w homilii i zależnie od okoliczności w modlitwie wiernych. Na zakończenie czasu mistagogii, w pobliżu Niedzieli Pięćdziesiątnicy, należy odprawić jakiś obrzęd zgodny z miejscowymi zwyczajami. Wypada także, aby dzieci otrzymywały w te niedziele wielkanocne pierwszą Komunię świętą. 104. Niech duszpasterze pouczają wiernych już wtajemniczonych w Eucharystię o sensie kościelnego przykazania o przyjmowaniu Komunii świętej w tym okresie. Bardzo się zaleca, aby zwłaszcza w ciągu oktawy Paschy zanoszona była Komunia święta chorym. 105. Gdzie istnieje zwyczaj błogosławienia domów z okazji świąt paschalnych, niech dokonują tego proboszczowie lub inni prezbiterzy albo delegowani przez proboszczów diakoni, dla których jest to sposobność wypełnienia pasterskiej posługi. Niech proboszcz idzie do domów w celu złożenia duszpasterskiej wizyty w każdej rodzinie, niech rozmawia z mieszkańcami i modli się, posługując się tekstami zamieszczonymi w księdze „De Benedictionibus”. W wielkich miastach należy przewidzieć możliwość zgromadzenia więcej rodzin i udzielenia im wspólnego błogosławieństwa. 106. W różnych miejscowościach i u różnych narodów znane są ludowe zwyczaje związane z obchodami paschalnymi, które być może sprzyjają huczniejszemu gromadzeniu się ludu niż sama święta Liturgia. Nie należy ich bynajmniej lekceważyć, ponieważ mogą one służyć do wyrażenia religijnego usposobienia wiernych. Niech przeto Konferencje Biskupów i miejscowi Ordynariusze zatroszczą się o to, aby te zwyczaje, które jak się sądzi, sprzyjają rozwojowi pobożności, były możliwie najlepiej zharmonizowane ze świętą Liturgią, aby zostały głębiej przeniknięte jej duchem, aby z niej poniekąd wynikały i do niej lud prowadziły. 107. Ten święty okres pięćdziesięciu dni kończy się Niedzielą Pięćdziesiątnicy. Wspominamy w nim zesłanie daru Ducha Świętego na Apostołów, początki Kościoła oraz jego posłania do wszystkich ludów, narodów i języków. Należy popierać sprawowanie Wigilii jako przedłużenia Mszy. Nie ma ona charakteru chrzcielnego, jak Wigilia Paschy, lecz jest wytrwałą modlitwą zanoszoną na wzór Apostołów i uczniów, którzy przebywali jednomyślnie na modlitwie razem z Maryją, Matką Jezusa, oczekując Ducha Świętego. 108. „Właściwością świąt paschalnych jest to, ze cały Kościół cieszy się odpuszczeniem grzechów. Dostępują go nie tylko ci, którzy odradzają się we Chrzcie świętym, lecz także ci, którzy już od dawna zaliczają się do grona przybranych dzieci”. Pan w swej hojności sprawi, ze dzięki gorliwej pracy duszpasterskiej i duchowemu pogłębieniu wszyscy, którzy ukończą obchód świąt wielkanocnych, potrafią zachować ich ducha w życiu i postępowaniu”.

Dano w Rzymie, z siedziby Kongregacji Kultu Bożego, dnia 16 stycznia 1988. + Paweł Augustyn Kard. MAYER, Prefekt + Wirgiliusz Noe Arcybiskup Tyt. Wonkary, Sekretarz

14 MARCA 2008 J 10,31-42

2008-03-14T14:28:00.005+01:00

JESTEM SYNEM BOŻYM
UKAMIENUJMY GO
DONIEŚMY DONIEŚCIE NA NIEGO
CZŁOWIEK ŚMIERTELNIK SYNEM BOŻYM?
JEK TO MOŻLIWE?
CZYNI CUDA - I CO Z TEGO?
PROROCY TEŻ CZYNILI ALE NIKT IE NAZWAŁ SIEBIE SYNEM BOŻYM!
JAK TO JEST?
MOŻE JEDNAK JEST Z BOGA SKORO CZYNI TAKIE RZECZY?
MOŻE JEST...
CZY JA MU WIERZĘ?
JA?

KAZANIE NA NIEDZIELĘ INVOCAVIT

2008-03-14T14:12:00.002+01:00

Tedy Jezus zawiedziony jest na puszczę od ducha, aby był kuszony od diabła. A gdy pościł czterdzieści dni i czterdzieści nocy, potem łaknął. I przystąpiwszy do niego kusiciel, rzekł: Jeśliś jest Syn Boży, rzecz, aby się te kamienie stały chlebem. A on odpowiadając, rzekł: Nie samym chlebem człowiek żyć będzie, ale każdym słowem pochodzącym z ust Bożych. Tedy go wziął diabeł do miasta świętego i postawił go na ganku kościelnym, i rzekł mu: Jeśliś jest Syn Boży, spuść się na dół, albowiem napisano: Iż aniołom swoim przykazał o Tobie, i będą cię na ręku nosili, abyś snadź nie uraził o kamień nogi swojej. Rzekł mu Jezus: Zasię napisano: Nie będziesz kusił Pana, Boga twego. Wziął go zasię diabeł na górę bardzo wysoką i pokazał mu wszystkie królestwa świata i sławę ich i rzekł mu: To wszystko dam tobie, jeśli upadłszy pokłonisz mi się. Tedy mu rzekł Jezus: Pójdź przecz szatanie! Albowiem napisano: Panu, Bogu twemu kłaniać się będziesz, i jemu służyć będziesz. Tedy go opuścił diabeł, a oto aniołowie przystąpili i służyli mu.

Ewangelia Mateusza 4, 1 -11.

Pokuszenie to jeszcze nie ustało; zawsze jeszcze szatan uwłacza słowu Bożemu i pobudza ludzi, aby więcej starali się o chleb niźli o słowo. Dlatego uczymy się stawiać opór, odpowiadając mu: Szatanie, ty nas chcesz odwieść od słowa Bożego, aleć się to tobie nie uda, bo my wolimy cierpieć niedostatek i umrzeć z głodu, niźli wyrzec się słowa. Niech lepiej zginie ciało nasze, iż by przez utrzymanie jego dusza nasza wiecznie zgubioną i potępioną zostać miała.
Kto od pokuszenia takiego uchować się pragnie, niech uczy się od Chrystusa, że jest chleb dwojaki. Chleb pierwszy i najlepszy, pochodzący z nieba, jest słowo Boże; drugi, pośledniejszy, toW tej ewangelii słyszycie, jak Pan Jezus czterdzieści dni i czterdzieści nocy będąc na puszczy, przez cały czas nic nie jadł i trojakim sposobem był kuszony. Ewangelia ta dużo w sobie zawiera, osobliwie jeśli ją zastosujemy do całego chrześcijaństwa, które także głodem, prześladowaniem, kacerstwem i na końcu przez królestwo świata tego kuszone bywa, jak to dzieje kościoła poświadczają. Aleć my jej na teraz nie będziemy rozbierać, tylko jedynie na prostą jej naukę się ograniczymy. Najprzód nas zastanawia przykład miłego Pana naszego, Jezusa Chrystusa, z którego poznajemy, iż każdy chrześcijanin, skoro został ochrzczony, stawia się do wojska, powołanego do walki przeciwko szatanowi, który nastaje nań i prześladuje go aż do śmierci. A choćby wróg ten przez pokuszenia swoje chrześcijanina do upadku i poddaństwa swego doprowadzić nie zdołał, tedy się przynajmniej usiłuje, aby go wydał na krzyż i na śmierć, jako uczynił Chrystusowi Panu. Niebezpieczeństwo to grozi wszystkim chrześcijanom. Łatwo się też tego domyślić, bo kiedy Chrystusowi Panu samemu nie przepuścił, owszem tak mocno się przeciwko niemu uparł, tedy tym mniej przepuści nam, wiedząc, o ileśmy słabszymi. Dlatego trzeba się nam sposobić przeciwko takim niebezpieczeństwom i uczyć się od Pana Chrystusa, jako byśmy stanęli naprzeciw wrogowi temu i zmusili go do ustąpienia. Stać się to może jedynie przez wiarę w Boga i słowo Jego. W tej zbroi, jeśli jej mądrze używamy, ostoimy się przed szatanem, ale kto jej nie ma, lub mądrze używać nie umie, temu trudno o radę i pomoc przeciwko tak srogiemu wrogowi. Niechajże tedy chrześcijanin nie gardzi kazaniem, ale niech każdy trzyma się słowa Bożego, pilnie się go uczy i w nim ćwiczy, niech nie przestaje prosić Pana Boga w modlitwie uprzejmej, aby królestwu swemu do nas przyjść dozwolił, i aby nas nie wwodził na pokuszenie, ale zachował nas od wszystkiego złego.
"Pan Jezus zawiedziony jest od Ducha na puszczę", - tak czytamy w ewangelii, - to znaczy, iż "Duch Święty" zawiódł go na puszczę. Dlatego to ewangelista osobliwie przypomina, aby nas ostrzegł przed służbą Bożą wynikającą nie z prowadzenia Ducha Świętego, lecz z własnego namysłu, gdyż i Chrystus Pan nie z własnego namysłu i przedsięwzięcia poszedł na puszczę i walczył z szatanem. Wiele ludzi zabiera się do rozmaitych rzeczy z własnych, choć pobożnych pobudek, bez słowa Bożego. Ale tak być nie powinno. Niechaj nikt nie udaje się nigdzie ani zaczyna cokolwiek ku służbie Bożej, o czym by ze słowa Bożego, albo przez ludzi, na miejscu Bożym moc nad nami mających, nie był przekonanym, iż mu rzecz tę nakazał Pan. Albowiem kto by bez powołania Bożego cokolwiek podejmował, jako zakonnicy i zakonnice, którzy tym sposobem wchodzili do klasztorów, ten nie wykonuje służby Bożej, ale owszem sprzeciwia się rozkazowi jego. Chrystus Pan niechaj nam posłuży wzór; on to nie sam od siebie, lecz za wolą Ducha Świętego poszedł na puszczę. My też tedy, jako on, nie przedsiębierzmy nic sami od siebie, abyśmy mieli to chlubne świadectwo, i cokolwiek czynimy, czynimy w posłuszeństwie słowa Bożego. Nauczano i was nie raz, że przede wszystkim trzeba być pewnym woli Bożej, a nic nie zaczynać, czego on w słowie swoim nie nakazuje. Do miłości wzajemnej i uczynków jej nie potrzeba osobnego nakazu, boć te nakazane zostały już w dziesięciu przykazaniach Bożych; tu bowiem Pan Bóg nam wszystkim nakazuje: "byśmy słuchali słowa jego, Pana Boga miłowali, jego wzywali, ojcu i matce posłusznymi byli, nikogo nie zabijali i wszeteczeństwa się wystrzegając, w stanie małżeńskim żyli". Do tego wszystkiego mamy rozkaz Boży. Ale nie ma rozkazu ani słowa Bożego dla rzeczy niezwyczajnych, jako to, abyśmy do klasztorów uciekali i tam Panu Bogu służyli, abyśmy w poście wstrzymywali się od spożywania mięsa, masła i jaj lub w poście nie śpiewali alleluja; dlatego rzeczy te w oczach Bożych nie są służbą Bożą.
Teraz zastanówmy się nad pokuszeniami Pana. Szatan, widząc Jezusa Pana łaknącego, przemawia do niego: "Jeśliś jest Syn Boży, rzecz, aby te kamienie stały się chlebem". Pokuszenie to nie zdaje się być tak ciężkim. Cóż bowiem miało to zaszkodzić Panu, ażeby mu trudną być miało przemienić kamienie w chleb, alboż większych jeszcze nie czynił cudów? Lecz nie o to chodziło. Chrystus Pan bowiem zrozumiał dobrze słowo szatana, który chciał zachwiać jego wiarę i zaufanie w miłosierdzie Boskie, chciał w serce jego wrzycić myśl, jakoby Bóg więcej o nim nie pamiętał, nad nim nie chciał się zlitować, ale wystawił go na śmierć głodową, nie życząc mu ani kawałka chleba. Chrystus Pan zaś na to odpowiada: "Nie tak szatanie, boć nie samym chlebem człowiek żyć będzie, ale każdym słowem wychodzącym z ust Bożych". Do tego tedy zmierza szatan, aby Pan o chlebie tylko, a nie o słowie Bożym pamiętał.
Takowe pokuszenie nie ustało aż do dnia dzisiejszego. I dziś w sercach ludzkich obudza szatan myśli takie: "Jeśliś Synem Bożym, nie będzie się Pan Bóg gniewał na ciebie; dlatego nazgromadzaj tylko bogactw jak najwięcej, bądź sobie skąpym, zajmij się sprawami tego świata, bo nic ci to nie zaszkodzi, ani grzechem tobie nie będzie. Gdyby bowiem Bóg nie życzył tobie chleba i pokarmu, tedy nie byłby "dobry" Bogiem, ani Ojcem miłosiernym. Takimi myślami zwodzi szatan do skąpstwa i pieczołowania o ten żywot, łudząc ich, jakoby przez to jedynie o chleb powszedni i pokarm powszechny się starali. "Synem Bożym jesteś", słowem tym pokrywa szatan grzech, jakoby chciał powiedzieć Panu, iż tedy nieprawości żadnej popełnić nie może chleb doczesny, który wyrasta z ziemi. Jeśli ten najlepszy niebieski chleb mamy, i jego się stale trzymamy, tedy nie zabraknie nam tego doczesnego chleba póki tu żyjemy; albowiem prędzej by się kamienie w chleb zamieniły. Kto zaś owym niebieskim chlebem gardzi a za ziemskim tylko się ugania, choćby miał czym obficie napełnić brzuch swój, musi się położyć i umrzeć, a dóbr swoich, które tutaj zostają, nie zużywszy, tam na wieki z głodu umierać musi. Lecz tak być nie powinno. Choćby cię tedy szatan kusił prześladowaniem lub nędzą, głodem lub troskami, nie upadaj, ale pość z Chrystusem, boć Duch Boży cię tak prowadzi, a nie trać zaufania twego w łaskę Bożą. Albowiem w końcu przyjdą aniołowie Pańscy, a służyć ci będą do stołu, jako na końcu o Chrystusie Panu powiada ewangelia.
To jest pierwsza część o pokuszeniu pierwszym, nauczająca nas wysoko cenić słowo Boże, i jemu ufać, aby nas żaden niedostatek i żadne nieszczęście nie zachwiało, ani w nas nie obudziło przypuszczenia, jakoby Bóg przestał nam być łaskawym, nie pomagał nam, ale zapomniał o nas. Przeciw pokuszeniu takiemu tylko słowo Boże nam daje pociechę, onoć jest tym prawdziwym chlebem i pokarmem. "Kto go pożywa", to znaczy, kto słowu wierzy, "ma żywot wieczny". Na to uważajmy. Chleb zaś doczesny, za którym cały świat się ugania, trwa tylko, dopóki nie nadejdzie ostatnia godzina, a potem we wieczności z głodu umierać trzeba, jeśli się człowiek przez wiarę nie zaopatrzył w ów wieczny pokarm, którym jest słowo Boże.
Drugie pokuszenie jest, iż diabeł Pana Jezusa zawiódł do miasta świętego Jeruzalem, a postawiwszy go na ganku kościelnym, rzekł mu: "Spuść się na dół", dając mu znać, że mu to nic szkodzić nie będzie, albowiem jest Synem Bożym. Dlatego musieliby mu wszyscy aniołowie posługiwać, aby nie uraził o kamień nogi swojej. Toć jest ciężkie i duchowne pokuszenie wiary, która tu z innej strony bywa kuszona; przedtem bowiem szatan kusił Pana przypuszczeniem gniewu Bożego i zaprzeczeniem grzechu. Gdy diabeł nie może przywieść do tego, abyśmy zwątpili i w Panu Bogu nadziei nie pokładali, tedy nas kusi z innej strony, a zwłaszcza czy by nas nie mógł uwieść w pychę i zuchwalstwo i zaufanie w sobie samych. Chce niby diabeł rzec do Pana Jezusa: "Chceszli ty mnie zwalczyć słowem Bożym, i jać to potrafię. Oto masz słowo Boże: "Aniołom swoim przykazał o tobie", oni ci schody zbudować muszą, "i będą cię na ręku nosili. Skoczże tedy na dół, pokaż czy też takiej obietnicy Bożej mocno wierzysz".
Tu musimy o Panu Chrystusie rozumieć i wiedzieć, iż on tu bóstwo swoje w człowieczeństwie swoim zataił. I na krzyżu takim się okazał, jakoby był tylko człowiekiem, narzekał i wołał o pomoc i wybawienie. Takim i tu stoi w słabości, jakoby człowiek tylko. Przeto mniema szatan, azali by go nie mógł dotąd doprowadzić, iżby niepotrzebnym cudem kusił Pana Boga. Przywodzi więc na świadectwo Psalm 91, ale opuszcza najpotrzebniejsze w nim słowa: " na wszystkich drogach twoich" obroni cię Pan Bóg. Takowym świadectwem Pisma Świętego chciał ten łotr wydrzeć i oddalić od Pana Jezusa to, co mu było polecone a uwieść go w sprawę inną, która mu nie była polecona. Albowiem Pan Jezus był na puszczy nie dlatego, by tam cuda czynił, lecz dlatego, żeby cierpiał. Diabeł go zaś chciał zwieść z prawej drogi, którą mu Pan Bóg przeznaczył i chciał go namówić, aby niepotrzebne cuda czynił. Aleć go Pan Jezus od siebie odpędził, odpowiadając: "Napisane stoi: "nie będziesz kusił Pana Boga swego"; Tu bowiem są schody, i nie potrzeba mi spuszczać się na dół. Nie wdawając się w niebezpieczeństwo, mogę iść po schodach i byłaby to niesłuszna rzecz, gdybym oprócz potrzeby i rozkazania Bożego na dół się spuszczał i w niebezpieczeństwo się wdawał" .
Potrzebna i pożyteczna jest to nauka, iż to nazywa się kuszeniem Pana Boga, gdy kto od zwyczajnego przykazania Bożego odstępuje a krom słowa Bożego coś nowego i osobliwego przedsiębierze, jako czynią mnisi i zakonnice, którzy na własną rękę klasztorne obierają życie i popierają, to Pismem Świętym, jakoby Chrystus Pan to był nakazał, mówiąc: "Wszystko opuściwszy, pójdź za mną". Jest tedy w tym i rozum i Pismo Święte. Ale tu się ucz jako i diabeł umie się posługiwać Pismem Świętym i nim oszukuje ludzi. Wybiera bowiem tylko to, co jemu jest pożyteczne; co mu zaś nie jest pożyteczne, to opuszcza i o tym milczy.
Nowochrzczeńcy czyli baptyści też tak czynią; przywodzą bardzo wiele Pisma Świętego, iż na żadne stworzenie spuszczać się nie mamy, ani w nim ufności i nadziei pokładać. Potem mówią: Chrzest także jest stworzeniem, boć tam jest tylko woda, a dlatego w chrzcie świętym żadnej ufności pokładać ani nań spuszczać się nie godzi. Nie chcą bowiem temu wierzyć, żeby łaska Boża przy chrzcie św. być miała, gdyż jej rękami swymi uchwycić nie mogą. Pisma św. wprawdzie im nie brak, ale w tym źle czynią, iż pisma św. nie używają, jak należy. Gdyby nie było słowa Bożego, które mówi: "Jeśli by się kto nie narodził z wody i z Ducha, nie może wniść do królestwa Bożego", toć niesłuszną byłoby, żeby ktokolwiek we chrzcie św. lub przy takowej wodzie łaski Bożej szukał. Aleć tu słowo Boże mocno stoi i jest prawdziwe, które powiada: "Kto uwierzy a ochrzci się, zbawiony będzie". Albowiem wiara i chrzest, słowo Boże i woda muszą wespół być złączone i jedno przy drugim być musi, czego zaślepieni ludzie widzieć nie chcą.
Tak też, odpierając diabła, odpowiada Chrystus Pan: Póki chodzę drogą, którą mi Pan Bóg polecił i przykazał, wiem ja dobrze, że aniołowie są przy mnie, i muszą mnie strzec. Także gdy dziecię w dziecinnym posłuszeństwie zostaje, gdy ojciec i matka, służebnik i służebnica we swoim urzędzie i powołaniu zostają, a przyjdzie na nich upadek lub nieszczęście, tedyć ich Pan Bóg przez aniołów swoich broni, ratuje i wspiera. Jeśli zaś oni z drogi wykroczą, tedy nie będą już więcej przy nich aniołowie, owszem każdej godziny może om diabeł szyję złamać, i czyni też to częstokroć z dopuszczenia Bożego. Takowym dzieje się zgoła słusznie, bo nie powinni sobie nowych dróg wymyślać, to znaczy, kusić Pana Boga. A jest to takie pokuszenie, iż je ten tylko rozumie, kto nim był kuszony. Albowiem jako pierwsze pokuszenie ku rozpaczy przywodzi, tak zaś to przywodzi ku wysokiemu rozumieniu o sobie i ku takowym uczynkom, które słowa Bożego i prawdziwego przykazania jego za sobą nie mają. Wszelki tedy chrześcijanin powinien iść pośrednią drogą, aby nie rozpaczał, ani wysoko o sobie nie rozumiał, ale prosto przy Słowie Bożym zostawał w prawej ufności, nadziei i wierze. Tak aniołowie Boży z nim przebywać będą, inaczej zaś nie.
Trzecie pokuszenie jest tylko zwyczajnym sposobem tego świata. Zależy on na tym, iż szatan usiłuje się przez sławę i potęgę zwieść nas, przeciw słowu Bożemu, do bałwochwalstwa. Do tego wiele mu pomaga, iż zewnętrzna ludzka świętobliwość przed rozumem ludzkim jest bardzo okazałą i daleko więcej się lśni, niż wszelkie posłuszeństwo według słowa Bożego. Boć papież nie uważa życia małżeńskiego za rzecz świętobliwą, ani tego, gdy człowiek ćwiczy i wychowuje swoje dziatki, jest w domu pracowitym, wiernym i posłusznym ojcu i matce, ale to mu jest wielką i świętą sprawą, gdy kto wstępuje do klasztoru, kładzie na się kaptur, nie jada w piątek mięsa, odbywa procesje itd. Ludzka ta sprawiedliwość tak się lśni i błyszczy, iż się cesarze i królowie przed nią kłaniają. Takie nabożeństwo i taką zmyśloną duchowość i świętobliwość wynalazł papież, tak iż ani on ani zgraja jego czynić nie chcą, co inni ludzie czynią, bo te rzeczy wydają im się podłymi. Ale to ma osobliwą okazałość i chwalebnym uczynkiem się nazywa, gdy kto do klasztoru bieży i mnichem albo, jako oni się chlubią, własnym sługą Pana Boga zostaje. Boć tak ten zakonny stan przedtem bywał wysławiany, choć to tam inaczej bywało, jak o tym każdy dobrze wie. Krótkim słowem, jest to prawdziwie szatańskie pokuszenie. Bo taka swiętobliwość, która nie jest przykazana, nie jest służbą Bożą, bo Chrystus Pan tu naucza, że Panu Bogu samemu służyć powinniśmy. A jeśli więc nie samemu Panu Bogu służymy, tedyć zaiste służymy szatanowi. Ten też daje wielkie nagrody, jakie Panu Chrystusowi obiecał, i wynagradza służbę swoją wygodnym życiem i wielkimi bogactwami. Kto zaś Panu Bogu służyć chce, niechaj to czyni, co on nam w słowie swoim świętym nakazuje. Jeśliś dziecięciem, czcij ojca i matkę swoją; jeśliś sługą i służebnicą, bądź posłusznym i wiernym; jeśliś panem lub panią, nie dawaj czeladce swojej u siebie zgorszenia ani słowem ani uczynkiem; owszem czyń to, co na ciebie przystoi, prowadź i napominaj ją ku bojaźni Bożej. To potem nazywa się służyć Panu Bogu i słowu Jego, a nie jakiejś innej osobie; słowo Boże bowiem nam to przykazuje i od nas tego wymaga, a służba ta prawą jest służbą Bożą. Albowiem Pan Bóg od dawna słowo swoje napisał nad głową bliźniego mego i rzekł: "Będziesz miłował bliźniego swego i jemu służył".
Ale przeciwnicy nasi na to przykazanie nie dbają i osobliwą świętobliwość z tego czynią, gdy się kto w kaptur oblecze, masła ani mięsa w poście nie jada, ale tylko olej i śledzie; toć istotnie jest szatańskie wabienie. Nie ma tu wcale słowa i rozkazu Bożego. Przyczyna tego ta jest, iż Panu Bogu niczym nie możesz służyć, chyba żebyś miał słowo i rozkaz jego; nie mając tych, służysz nie Bogu, ale swej własnej woli. "Komu służysz, ten niech ci zapłaci", mówi Pan Bóg. Ja przykazałem ci, służyć ojcu i matce, twej zwierzchności i bliźniemu swemu, tyś to zaniedbał, a czynisz tymczasem to, com ci czynić nie przykazał, owszem co się wprost sprzeciwia słowu i rozkazowi mojemu, a chcesz by mi się to podobało. Zaiste, że się zawiedziesz. Tak tedy przeciwnicy nasi nie są niczym innym, jeno bałwochwalcami. Nic bowiem nie dbają o słowo, owszem potępiają je i prześladują a jednak chcą być świętymi dla takiej zewnętrznej służby Bożej, którą sami ustanowili w habitach, tonzurach, postach, jedzeniu ryb i cokolwiek tym rzeczom jest podobnego. Nikt ich też od tego odwieść nie może. Dlaczego? Dlatego, że im szatan pokazał i obiecał królestwa świata i sławę ich. Dlatego się też oni z naszego kazania i służby Bożej naśmiewają. Myśmy przy tej służbie Bożej prawie jakoby żebracy a wiele znosimy poniżenia. Swoją zaś służbę Bożą wychwalają oni i podnoszą prawie aż do nieba; z niej bowiem mają pieniądze i majętność i cześć, i są wielkimi na tym świecie panami.
Ale my diabłu śmiele w oczy mamy spojrzeć i rzec mu, jako Pan Jezus powiedział: "Pójdź precz ode mnie szatanie, albowiem stoi napisane: Panu Bogu twemu kłaniać się będziesz, i jemu samemu służyć będziesz", Na słowo Boże tylko zważać i jemu posłuszni być a tylko tej służby Bożej szukać chcemy, którą ono nakazuje.
Takiego trojakiego pokuszenia zawsze musimy oczekiwać, póki żyć będziemy. A przetoż słowem Bożym mamy się dobrze zaopatrzyć i przygotować, byśmy nim się bronić i wspomagać mogli. Wtenczas pójdziemy średnią drogą, kamienie nie zachwieją naszej wiary, nie będziemy też wysoko o sobie rozumieli ani od prawej służby Bożej dla pieniędzy i dóbr świata tego nie odpadniemy. Owszem mocnymi zostaniemy wespół we wierze i bojaźni Bożej Pan nasz miły Jezus Chrystus, który takowe pokuszenia nam ku dobremu zwyciężył, niech raczy nam użyczyć mocy i wspomożenia, abyśmy je przez niego zwyciężali i zbawieni być mogli. Amen.

13 MARCA 2008 J 8,51-59

2008-03-13T12:15:00.005+01:00

W dzisiejszym Słowie Bożym widzimy Jezusa, który nie był za bardzo wygodny dla żydów. Wchodząc do światyni w Jerozolimie wchodził jakby na ich terytorium. Głosił naukę, która w oczach żydów nie była nauką prawą. Nazywał sie Synem Bozym czym czynił Boga swym Ojcem. Powołuje sie także dzisiaj na Abrahama- ojca narodu wybranego. Spotyka się z zażótem : nie masz 40 lat a Abrahama widziałeś?

Najbardziej jednak udeżające są słowa Jezus skierowane do Żydów: Zanim Abraham stał się, Ja jestem.
Jezus jest zawsze od zawsze i na zawsze. On jest, zna każdego z nas zanim jeszcze przyszliśmy na swiat. zna i kocha nas jeszcze lepiej niż my sami siebie.

Dzięki Ci Panie że znasz mnie i nie jestem jakąś bezkształtną masą w Twoich oczach. Dzięki że przygarniasz mnie do siebie i pozwalasz mi nazywać Cię swoim Ojcem.

12 MARCA 2008 J 8,31-42

2008-03-12T13:44:00.010+01:00

Dziś Kośiół w pierwszym czytaniu liturgii słowa daj nam fragmen zaczerpniety z księgi Daniela. Ów fragment uczy nas wierności Bogu. Ja, czowiek wybrany przez Boga mam być Mu wierny. Bóg także pozostanie wierny człowiekowi, który Mu zaufał. Dobrym przykładem jest dzisiejsze czytanie. Bóg ocalił tych, którzy się Go nie wyparli.
Ewangelia uczy nas dziś mówić prawdę. "PRAWDA WAS WYZWOLI". Te słowa dzisiejszej ewangelii są bardzo wymagające, ale na prwdzie ma opierać się życie każdego chrześcjianina. Ja mam być człowiekiem prawdy. Mam świadczyć w świecie o prawdzie, którą jest sam Jezus Chrystus.
Tak więc zadaniem na dziś i na całe nasze życie ma być codzienne stawanie przed Bogiem w prawdzie (nawet tej najtrudniejszej) oraz prawdziwa ufność Bogu wypływająca z miłości.

11 MARCA 2008 J 8,21-30

2008-03-11T15:47:00.000+01:00

W dzisiejszym czytaniu mamy przedstawioną sytuację w jakiej znalazł się naród wybrany. Oto będąc na pustyni zaczynają szemrać przeciw Bogu i przeciw Mojżeszowi. Bóg sprowadza na nich jadowite węże, które zaczynają kąsać synów Izaraela. Rozpoczyna się więc dramat ludzi ponieważ ukąszeni umierają. Zaraz też Mojżesz kieruje do Boga prośbę o pomoc. Wstawia się on za ludem, za Izraelem. Bóg oczywiście nie pozsotaje głuchy na wołanie ludu, który sam sobie wybrał. Każe Mojżeszowi spożądzić węża i umieścić go na wysokim palu. i mówi dalej:wtedy każdy ukąszony, jeśli tylko spojrzy na niego, zostanie przy życiu.
W Nowym testamecie na krzyżu zostaje wywyższony Syn Człowieczy. Każdy, kto dziś spojży na Krzyż i na Chrystusa na nim wiszącego zostanie przy życiu, będzie żył.
Czy ja patrzę na Krzyż i na zaieszonego na nim mojego Zbawiciela? Na Tego, który może mnie zbawić?

10 MARCA 2008 J 8,1-11

2008-03-10T16:28:00.000+01:00

Dziś Słowo Boże daj nam przykład dwu kobiet. Jedna z nich nosi imię Zuzanna. Jest ona oskarżona przez 2 starców. Warto nadmienić iż oskarżenie to jest bezpodstawne i kłamliwe. Natomiast druga kobieta, ta z Ewangelii została pochwycona na cudzołóstwie. Pan Jezus jej ni potępił. Podbnie jezus nie potępia każdego z nas. On wie że jesteśmy ludźmi grzesznymi i że popełniamy wykroczenia. Jezus jest miłosierny i pozwala każdemu z nas się opdnieść. On czeka na każdego z nas w sakramencie swego miłosierdzia w sakramencie pokuty i pojednania.
Dzisiejsze czytania pokazują nam jak łatwo nam jest wydawać o drugim wyroki. Pokazuje jak często język ludzki potrafi wyżądzić krzywdę drugiemu. Dzisiejsze Słowo Boże przynagla nas do zastanowienia się nad naszą mową nad naszym językiem. Może da się jeszcze coś zrobić. Może jeszcze w czasie tego Wielkiego Postu da się jeszcze nad nim popracować.

9 MARCA 2008 J 11,1-45

2008-03-09T19:50:00.010+01:00

Dziś Jezus przychodzi do każdego z nas tak samo jak kiedyś przyszedł do Łazaża. On przychodzi by nas wydobyć z naszych grobów. Naszych śmierci. Naszych grzechów. Jezus mówi do nas dziś - wyjdź na zewnątrz! wyjdź i pokaż się ludziom, pokaż co Jezus tobie uczynił. On cię uzdrowił. Do świąt pozostały już tylko 2 tygodnie i to nie całe. Jest jeszcze czas na rachyunek sumienia i na sakrament spowiedzi. Jest jeszcze czas by Jezus mógł przyjść do ciebiue by cię uzdrowić. Ty tylko pozwól mu na to. Uwierz że On ma moc wskrzesić cię zmartwych. On ma moc. Pozwól Mu.

6 MARCA 2008 J 5,31-47

2008-03-06T09:40:00.000+01:00

A przecież nie chcecie przyjść do Mnie, aby mieć życie. czy to nie jest zby mocny wyrzót Jezusa?
Czy ja przychodzę do Jezusa?
czy może zostaję gdzieś daleko przypatrując sie tylko z daleka
nie chcę siezaangażować w mołość do TEGO, który jest sama miłością?
czy na pewno nie chcę przyjść do Jezusa?

2 MARCA 2008

2008-03-02T19:54:00.000+01:00

Zwracam się do wszystkich czytających mojego bloga o modlitwę!
Dziś wyjeżdźam na rekolekcjie wielkopostne, które wraz moimi braćmi z WSD będę prowadzil w jednej z parafii mojej diecezji. Proszę o wsparcie dzieła tych rekolekcji przez modlitwę,a może nawet przez ofiarę cierpienia. Jeszcze raz proszę o modlitwę i pozdrawiam.
P.S.
W związku z rekolekcjami nie w najbliższych dniach nie będzie rozważań wielkopostnych. Najbliższa pojawi się dopiero w czwartek.

2 MARCA 2008 J 9,1-41

2008-03-02T19:44:00.000+01:00

Dziś Jezus zaprasza każdego z nas. mnie i Ciebie abyśmy poczóli się posłani. Posłani do świata do drugiego człowieka. Jezus mówi:Idź, obmyj się w sadzawce Siloam - co się tłumaczy: Posłany. Co się tłumaczy POSŁANY. Jezus posyła dzis każdego z nas posyła nas do świat. Świata, który nie jest taki wspaniały.Mmay iść do świata, mamy iść i głosić. Mamy iść choć nie koniecznie dobrze wyglądamy, może nie jesteśmy mądrzy, uczeni. Może nasze życie nie jest wcale takie świete jak być powinno. Jezus mnie posyła.Posyła dziś!Może wyglądamy jak Dawid z dzisiejszego pierwszego czytania:był on rudy, miał piękne oczy i pociągający wygląd, był najmłodszy z synów Jessego.Bo Bóg patrzy inaczej: nie tak bowiem człowiek widzi , bo człowiek patrzy na to, co widoczne dla oczu, Pan natomiast patrzy na serce. Bóg mówi do Ciebie dziś: Idź- bądź posłany!

1 MARCA 2008 Łk 18,9-14

2008-03-01T17:50:00.000+01:00

KIM JESTEM?
FARYZEUSZEM CZY CELNIKIEM?
CZY W SWOIM ZYCIU WYWŻSZAM SIĘ CZY SIĘ PONIŻAM?
CZY UFAM SOBIE?
CZY JESTEM SPRAWIEDLIWY W WYDAWANIU SWOICH SĄDÓW?
W TYM CZASIE PASYJNYM ODPOWIEDZMY SOBIE NA TE PYTANIA, KTÓRE PODAJE NAM DZISIEJSZA EWANGELIA.
PAMIĘTAJMY TEŻ O TYM CO MÓWI DZISIEJSZY PSALM:
Miłości pragnę, nie krwawej ofiary!
JEŚLI JEDNAK NASZE ZYCIE BĘDZIE ODBIEGAŁO OD TEGO CO DAJE NAM BÓG,
JEŚLI NIE ŻYJEMY TAK JAKBY SIĘ JEMU PODOBAŁO TO:
Chodźcie, powróćmy do Pana! On nas zranił i On też uleczy, On to nas pobił, On ranę zawiąże. Po dwu dniach przywróci nam życie, a dnia trzeciego nas dźwignie i żyć będziemy w Jego obecności.

29 luty 2008 Mk 12,28b-34

2008-02-29T15:20:00.000+01:00

Miłować bliżniego jak siebie samego?
hmmm
to nie jest wcale takie proste!
to że siebie kocham jest rzeczą najnormalniejszą.
robię to co jest dla mnie odbre , łtwe i przyjemne.
unikam tego co jest niezyt dobre , niewygodne, nieciekawe dla mnie.
ale kochać drugiego jak siebie ?
Boże czy Ty aby nie za dużo odemnie wymagasz?
Jak mam kochać kogoś, kto sprawiam mi przykrość?
jak mam kochać kogoś kto mnie nieszczy?
jak?
Tak to może być moje zadanie na wielki post!
Kochać bliżnich jak siebie.

28 LUTY 2008 Łk 11,14-23

2008-02-28T11:08:00.016+01:00

W dzisiejszej Ewangelii Jezus porusza temat złego ducha i na tym temacie chciałbym się dziś zatrzymać.

Demony są to istoty stworzone, duchowe, osobowe, nadprzyrodzone.

Terminologia:

Szatan- być wrogirm, walczyć, być fałszywym oskarżycielem

Diabeł-przeciwstawić się, próżnić
Belzebub-pochodzi od Baal-Zebul tzn. pan ofiar
Lucyfer - niosący światło- wódz zbuntowanych aniołów
Demon- istota wyższaod człoweka, nioższa od Boga, przeciwna człowiekowi.

W języku polskim: Czart, Zły, Kaduk, Licho, Bies, Kosmaty, Kuternoga, Diabeł...

Występują pod okreslonymi imionami.

Asmodeusz- jeden z siedmiu złych duchów, zabójca dzieci, rozbijajacy życie małżeńskie(Tb.)

Azazel- duch pustynny, jego moc miała niweczyć kozioł wysyłanyy na pustynię (Kpł. Iz.)
Belial- demon nieładu, chaosu(2Kor,1-2Sm.)
Abaddon- niszczyciel, rozbija społeczności ludzkie (Ps, Hi, Ap.)
Mastema (apokryfy)

Sammael- duch nieczysty pochodzenia perskiego, w polsce kojazony z Siemargłem 9apokryfy)

Lilith- żeński demon wymarłych pomieszczeń i ruin (Iz)
Szedim- bożek pogański

W nowym testamencie rozmite określenia: Kusiciel, Kłamca, Oskarżyciel, Zabójca, Duch nieczysty, Wileki smok, Książę tego świata

Istota grzechu aniołów- powstanie demonów.

Pycha (Tb, 1 Tm.)
Nienawiść (1J)
Zazdrość (Jk)

Kłamstwo (J8)

Nieposłuszeństwo Bogu (Rz, Hbr.)

27 LUTY 2008 Mt 5,17-19

2008-02-27T19:20:00.000+01:00

Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w królestwie niebieskim. A kto je wypełnia i uczy wypełniać, ten będzie wielki w królestwie niebieskim.

Goście Wieczerzy Pańskiej

2008-02-26T16:14:00.001+01:00

Ogladałem ostatnio film Ingmara Bergmana pod tytułem: Goście Wieczerzy Pańskiej. Przyznam, ze tytuł jest dość intrygujący. Można by powiedzieć sądząc po tytule, że jet to film katolicki, wzglednie religijny. Poczatkowa akcja rozgrywa się w koscile ewangelickim, a główny bohater to pastor ewangelicki. Ów psator przezywa rozterki związane z wiarą. Rozterki doprowadzają do tego że ostatnia scena filmu polegajaca na sprawowaniu wieczerzy Pańskiej jest odprawiana przez pastora tak naprwdę nie tyle watpiącego ile niewierzącego. W całym filmie oprócz głównego bohatera jest jeszce kobieta, która jest zkochana w pastorze do szleństwa jednak ów ksiądź odtraca jej miłość gdyż jak sam mówi miał kiedyś żonę i wraz z jej śmiercią umarł także on.
W samym filmie pojawia sie jeszcze jedno ciekawe stwerdzenie jakby wyrawne z kontekstu. powiedziane mimochodem - " TO RODZICE CHCIELI BYM ZOSTAŁ PASTOREM". Zdanie to w dalszej części filmu nie jest komentowane, ale przyznam szczeże daje dużo do myślenia.
Film został nakręcony w roku 1962, a więc nie jest to nowa produkcja niemniej jednak polecam ją wszystkim. Warto ją obejrzeć. Myślę, że problem tamtego pastora dotyka także dziś Kościoła Katolickiego. Myslę że i dziś jest wielu księży, którzy mimo swoich wielkich wątpliwości lub też czasem niewiary sprawują Święte Obrzędy.
Myslę, że na koniec można by postawić sobie pytanie:
jaka jest moja wiara? czy ja mam wiarę? w co ja wierzę?

26 luty 2007 Mt 18,21-35

2008-02-26T13:43:00.002+01:00

Czy ja w swoim życiu przebaczam czy może jestem takim nadąsanymn dzieckiem, które chowa gdzieś w kieszeni swoje urazy a potem jak już się tego nazbiera to z wielkim chukiem wypalam komuś prostow oczy?
Ile razy mam przebaczać?
7,77,777,7777,77777,777777,7777777,77777777,777777777,7777777777?
ile razy?
A czy ja wogóle przebaczam?

25 luty 2008 Łk 4,24-30

2008-02-25T14:33:00.000+01:00

Dziś w Ewangelii Jezus przychodzi do Nazaretu i przemawia do ludzi zebranych w synagodze. Jaki ciekway obraz Jezus mówi do żydów oczekujących zbawiciela - Chrystusa- Pomazańca Bożego. Zbawiciel mówi do żydów. Mówi do nich w miejscu modlitwy, mówi do nich poprzez obrazy Stareg Prawa. Mówi że nie jest prorok mile widziany we własnej ojczyźnie - mówi jakby o sobie!
Oto gdy dokńczył tych mów zostaje wypędzony na ksarpę gdzie znajdowało się miasto i lud chciał go strącić lecz Jezus przechodzi pośrodku nich i usówa się na inne miejsce.
Nie jest prorok mile widziany we własnej ojczyźnie.

24 LUTY 2008 J 4,5-42

2008-02-24T19:27:00.004+01:00

Drodzy Bracia i Siostry!
Chciałbym Was bardzo serdecznie zaprosić byśmy jeszcze raz prześledzili krok po kroku dzisiejszą Ewangelię.
Oto widzimy Jezusa, który podąża do Jerozolimy, do miejsca gdzie znajduje się świątynia – miejsce najświętsze dla Narodu Wybranego. Aby jednak dojść do Jerozolimy mija na drodze różne miasteczka. Jednym z nich jest miasteczko samarytańskie Sychar. Dlaczego miasteczko samarytańskie miało to wielkie znaczenie, że zostało tak podkreślone przez ewangelistę Jana? Oto żyd ten, który był wrogo nastawiony do samarytan zatrzymuje się w ich miasteczku.
Należy wytłumaczyć, kim byli samarytanie? Byli to żydzi, którzy nie dotrzymali czystości krwi i weszli w związki małżeńskie z obywatelami innych narodów. Samarytanie także uważali, że nie tylko w Jerozolimie należy czcić Boga, ale że można Go czcić także w innych miejscach.
Jezus przychodzi do miasteczka, siada przy studni w porze południowej, (kiedy w tamtej szerokości geograficznej jest bardzo gorąco) i oto nadchodzi mieszkanka owego miasteczka, a Jezus kieruje do niej prośbę: Daj Mi pić!
W tym momencie kobieta wyraża swoje zdziwienie tym, że żyd prosi samarytankę o wodę.
W dalszej części Ewangelii zobaczymy, że Jezus i kobieta rozmawiają o tym samym, ale na różnych płaszczyznach. Jezus mówi o płaszczyźnie duchowej – niewidzialnej, zakrytej dla oczu. Natomiast kobieta mówi o tym, co przyziemne, zwyczajne, codzienne.
Jezus prosi o wodę - w zamian chce dać jej wody żywej. Nie mówi o wodzie, która usunie pragnienie, sprawi, że nie trzeba będzie więcej już tu przychodzić po wodę, ale mówi o wodzie żywej. Można zobaczyć tu aspekt duchowy pragnienie wewnętrzne. Woda żywa – woda wytryskająca ku życiu wiecznemu.
Kolejna prośba Jezusa jest taka: Idź, zawołaj swego męża i wróć tutaj. Jakże ciekawa jest odpowiedź kobiety nie mam męża!
W tym miejscu możemy zobaczyć jak aktualne jest dziś słowo Boże spisane kilkaset lat temu. Czy dziś nie jest często tak, że zmienia się często swoich partnerów? A ten, którego się ma aktualnie nie jest mężem, lecz raczej przyjacielem, kolegą, kimś na próbę? Jakże często dziś możemy usłyszeć z ust młodych ludzi mieszkających ze sobą: my tak na próbę, chcemy sprawdzić czy pasujemy do siebie, czy będzie nam ze sobą dobrze, czy gdy się pobierzemy to będziemy szczęśliwi.
Jezus odpowiada: Dobrze powiedziałaś ten, który jest nie jest twoim mężem!
Niewiasta słysząc to wszystko, co mówił do niej jakiś przygodny wędrowiec żydowski stwierdza: Wiem, że przyjdzie Mesjasz, zwany Chrystusem. A kiedy On przyjdzie, objawi nam wszystko.
Jezus mówi, że jest tym mesjaszem, o którym mówi kobieta, na co ta stawia dzban i idzie głosić innym to wszystko, czego doświadczyła od Jezusa, idzie mówić to wszystko, co Jezus jej powiedział.
Tej rozmowie z daleka przysłuchują się uczniowie, ale żaden z nich nie śmie Jezusowi zwrócić uwagi, czemu rozmawia z kobietą. Kiedy ona odchodzi proponują by zjadł coś z tego co przynieśli. Jezus zaś mówi, że on żywi się innym pokarmem niż ten materialny. I tutaj kolejna nauka dla nas. Jakże ważny jest dla nas pokarm materialny: chleb, masło wędlina. Kiedy by go nam zabrakło cierpielibyśmy głód. Jezus mówi o pokarmie niebieskim, mówi o Eucharystii, o Chlebie aniołów. Czy my drogi barcie, droga siostro cierpimy głód duchowy? Czy czujemy głód Boga? Czy odczuwamy brak Eucharystii?
Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie posłał, i wykonać Jego dzieło. Czy pełnimy w naszym życiu wolę Boga?
Czy nasze życie jest zgodne ze Słowem Bożym przypieczętowanym sakramentami? Może raczej sami wiemy, co mamy robić, a Pan Bóg jest jakby tylko Tym, który stawia pieczęć pod naszym planem, który skrzętnie przygotujemy?
Wielu samarytan słysząc, co mówiła kobieta uwierzyło w Jezusa. Usłyszeli to, co Jezus uczynił w jej życiu, co jej powiedział. Czy my jesteśmy takimi samarytanami? Czy my głosimy Jezusa w naszym środowisku pracy, w domu, w szkole, na ulicy?
Czy w swoim życiu mówimy o Jezusie i o tym czego w naszym życiu dokonał.
Kiedy samarytanie usłyszeli od kobiety czego Jezus dokonał przyszli do niego i prosili by pozostał u nich kilka dni. Jezus pragnie i dziś zostać także w Twoim miasteczku, chce pozostać w twoim sercu i czynić cuda, przemieniać Ciebie i Twoje życie!
Drodzy Bracia i Siostry! Dziś Jezus przychodzi do nas jak wówczas do miasteczka samarytańskiego. Przychodzi i prosi Ciebie, konkretnie Ciebie byś w tym czasie Wielkiego Postu zastanowił się nad swoim życiem. Byś zobaczył, co w twoim codziennym zwykłym dniu nie jest jeszcze Boże. W czym jeszcze niedomagam, co jeszcze mógłbym poprawić?
Czas postu to czas refleksji, ale to także, czas, kiedy można coś naprawić nad czymś popracować, coś zmienić.
Starajmy się ten okres dobrze wykorzystać, by, gdy staniemy w wielki piątek – piątek Męki Pańskiej przed Krzyżem Chrystusa byśmy nie stanęli z pustymi rękami, byśmy przynieśli Jezusowi cierpiącemu to, nad czym pracowaliśmy i to, co udało nam się naprawić.
Czas postu to także czas na zrobienie porządków nie tylko w domu: mycie okien i trzepanie dywanów, ale przede wszystkim we własnym sumieniu. Czas, kiedy można spokojnie zrobić rachunek sumienia i odbyć spowiedź.
Niech pomocą do przygotowania do świat wielkanocnych będą dla nas piątkowa droga krzyżowa i gorzkie żale oraz rekolekcje wielkopostnie.
Panie daj mi tej wody, abym już nie pragnął abym nie pragnęła.
Amen.

KAZNIE WYGŁOSZONE PRZEZEMNIE W III NIEDZIELĘ WIELKIEGO POSTU W PARAFII GDZIE ODBYWAŁEM PRAKTYKI.

23 LUTY 2008 Łk 15,1-3.11-32

2008-02-23T17:08:00.010+01:00

Zbliża się kolejna niedziela Wilekiego Postu. czy coś zmieniło się w moim życiu?

Czy nadal jestem taki sam! Czy nadal jestem przy moich postanoiwniach, a może już z nich zrezygnowałem?

Dziś Jezus przychodzi do mnie w przypowieści o miłosiernym Ojcu. Przychodzi do niego syn cały brudny, śmierdzący, pobity od grzechów, które popełnił. A Ojciec Wychodzi na przeciw, całuje go i daje mu pierścień na palec i mówi: trzeba się weselić i cieszyć z tego, że ten brat twój był umarły, a znów ożył, zaginął a odnalazł się.

Tylko czy ja potrafię zauważyć tego czekającego Ojca?

Wrócić do Niego, wtulić się w Jego ramiona i przeprosić za moje odejścia od Jego miłości.

22 LUTY 2008 Mt 16,13-19

2008-02-22T17:35:00.003+01:00

Za Kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?
Za Kogo uważam ja Syna Człowieczego?
Czy Syn Człowieczy jest "maszynką do spełniania życzeń"?
A może jest Kimś bardzo odległym?
Może jest Jakimś tam Bogiem - jednym z wielu, któremu od czasu do czasu należy oddać cześć?
Może Syn człowieczy jest wyrzutem sumienia?
Niespełnioną prośbą?
Kim jest dla mnie Syn Człowieczy?
Jak odpowiedział Piotr na tak postawione pytanie:
Odpowiedział Szymon Piotr: Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego.
A jaka jest moja odpowiedź?

Za Kogo uważam ja Syna Człowieczego?

21 luty 2008 Łk 16,19-31

2008-02-21T10:12:00.007+01:00

Jakie jest moje życie?

Czy opływa w dobra i z nikim się nimi nie dzielę?

A może cierpię niedostatek, i czekam na to by mnie ktoś pomógł?

jakie jest moje życie?

Czy zauaważam w nim wielu cierpiących, chorych, potrzebujących mojej pomocy?

Może przechodzę obok nich obojetnie?

Jakie jest moje życie?

Pomiędzy nami a awami zionie ogromna przepaść i nikt z nas nie może tam przejść ani z was do nas tu przejść! - mówi Abraham do bogacza z dzieiejszej ewangelii.

A czy modlę się za tych, którzy odeszli już na drugą stronę?

Czy ich los, los tych, których kochałem i niejednokrotnie jeszcze kocham nie jest mi obojetny?

Może ten czas wielkiego postu będzie dobrym czasem do zastanowienia się nad moim życiem nad tym jak traktuję ludzi potrzebujących, czy ich wogóle zauważam?

Ale może będzię też dobrą sposobnością do modlitwy za tych, którzy odeszli już do wieczności.

20. luty 2008 Mt 20,17-28

2008-02-21T10:08:00.002+01:00

Jezus rzekł: „Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić?” Odpowiedzieli Mu: „Możemy”. On rzekł do nich: „Kielich mój pić będziecie. Nie do Mnie jednak należy dać miejsce po mojej stronie prawej i lewej, ale dostanie się ono tym, dla których mój Ojciec je przygotował”.

19 luty 2008 Mt 23,1-12

2008-02-19T14:55:00.001+01:00

Największy z was niech będzie waszym sługą. Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony.

18 luty 2008 Łk 6,36-38

2008-02-18T17:14:00.001+01:00

Krtytykuję,
Obmawiam,
Oczerniam,
Plotkuję,
Przecież nikt o tym nie wie a na pewno ten, kogo:
Krtytykuję,
Obmawiam,
Oczerniam,
Plotkuję,
Nikt o tym nie wie.
Bóg wie!
On wie!
Odmierzą wam bowiem taką miarą, jaką wy mierzycie.

17 luty 2008 Mt 17,1-9

2008-02-17T10:36:00.001+01:00

Wielki Post!
Kolejna niedziela - II Niedziela.
I co?
Coś się zmieniło?
Stałem się lepszy?
A może jest gożej niż zwykle?
Usłyszałem, dziś w ewangelii o tym że Jezus przemienił się wobecności Piotra Jakuba i Jana.
On zaprasza także mnie abym i ja się przemienił.
Może ten Wielki Post dokona we mnie przemiany?
Może stanę się lepszy?
Tylko czy mam na tyle siły?
Czy będzie mi się chciało?
A, może już a późno?
Nigdy nie jest za późno!
Trzeba zacząć teraz, już !
Śmiało iść za Jezusem.
Nigdy nie jest za późno, by się zmienić!
Zacznij od teraz!
Możesz!

16 LUTY 2008 Mt 5,43-48

2008-02-16T18:36:00.002+01:00

Kocham rodziców, kocham siostrę, kocham dzidków, kocham kuzynów, kocham wójostwo. Kocham!
Dlaczego?
Bo mnie kochają, doceniają.
Zawsze powiedzą miłe słowo.
Wszyscy przecież kochają tych , którzy nam dobrze życzą!
A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują; tak będziecie synami Ojca waszego, który jest w niebie; ponieważ On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych.
Miłować nieprzyjaciół?
Przecież to nie normalne?
Przecież to jest chore.
Bezsens!
Jeśli bowiem miłujecie tych, którzy was miłują, cóż za nagrodę mieć będziecie?
Czego Ty Jezu odemnie oczekujesz?
Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest wasz Ojciec niebieski!

15 luty 2008 Mt 5,20-26

2008-02-15T14:16:00.006+01:00

"Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przed ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim. Potem przyjdź i ofiaruj dar swój. "

Mamy wielki post , jest to myslę dobra okazja by dokonać pożądków w swoim sumieniu, w swoich relacjach do naszych najbliższych . Może jest to dobra sposobność do zwieznia całego swego życia w ręce Boga, który czeka także na nas byśmy przyszli i pojednali się z nim. Dzisiejsza ewangelia zacheca nas do tego by Okres Wielkanocny do, którego sie przygotowujemy był czasem radości i świętowania.

Sprubójmy w tym czasie postu dokonać pewnych pożądków w naszych relacjiach z innymi. Wyprostować i naprawić to co jest popsute i nie działa w relacjach do innych.

14 luty 2008 Łk 10,1-9

2008-02-14T19:19:00.008+01:00

W dziejeszej Ewangelii Jezus mówi do swoich uczniów: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. W tych słowach widać wyraźnie, że Jezus jest świadom wielkości, ogromu misji jaka czaka Jego uczniów. U przedza ich także by modlili się o to by żniwiarzy było więcej, by na żniwie było wielu głosicieli Jezusa.

Zaś do tych, którzy z nim byli rzekł: Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki. Chrystus posyła uczniów do świata(wilków) gdzienie jest łatwo, gdzie jest trudno. Bo nie jest łatwa droga, ktorą wybiera się jeśli chce się iść za Jezusem!

Ewangelia dzisiejsza jest także zachętą, a nawet można powiedzieć mocniej nakazem, byśmy modlili się o powołania kapłańskie- o żniwiarzy na niwie Pańskiej.

13 luty 2008 Łk 11,29-32

2008-02-13T17:42:00.005+01:00

"A gdy tłumy się gromadziły, zaczął mówić: "To plemię jest plemieniem przewrotnym. Żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku Jonasza." Tak każdy z nas żąda znaku! Także ja widzę że żądam od Pana Boga znaku-Boże powiedz mi, daj jakiś znak potwierdzający że ta droga, którą wybrałem jest Twoja. Tak bardzo bym chciał jakiś znak od Boga. Dzisiejsza Ewangelia pokazuje nam, że znaki już zostały nam dane! Innych nie możemy oczekiwać!

Największym jednak znakiem nam danym przez Ojca jest Jezus Chrystus! Bóg, który przyjął postać sługi, stał się człowiekiem - podobnym do swojego stworzenia i przyszedł na ziemię.Oddał za mnie zycie bo tak mnie ukochał-... a mnie nadal chce się znaku od Boga.

Czy nie za dużo wymagam?

Nadzieja na piąty maryjny dogmat

2008-02-12T17:20:00.000+01:00

List zachęcający duchownych z całego świata do poparcia petycji skierowanej do Benedykta XVI, a postulującej ogłoszenie piątego dogmatu maryjnego - wystosowało pięciu kardynałów. List zawiera także petycję, w której autorzy proszą papieża, aby ogłosił Maryję Duchową Matką całej ludzkosci, współodkupicielką, pośredniczką wszelkich łask oraz orędowniczką. Zdaniem autorów tekstu ogłoszenie nowego dogmatu oznacza "głoszenie pełnej chrześcijańskiej prawdy o Maryi".

Do listu skierowanego do biskupów dołączone jest angielskie tłumaczenie łacińskiej w oryginale prośby do papieża sformułowanej w 2005 roku, a przekazanej Benedyktowi XVI rok później przez kard. Telesphore Toppo. W apelu tym kardynałowie podkreślają, że ich zdaniem nadszedł już czas, by Kościół poprzez jasne nauczanie wyraził swoją wiarę w szczególną rolę Matki Odkupiciela w dziele zbawienia oraz jej unikalną rolę w przekazywaniu łask dla całej rodziny ludzkiej.

Odnosząc się do możliwych problemów ekumenicznych, jakie - bez wątpienia - wywołałoby ustanowienie piątek dogmatu maryjnego - kardynałowie podkreślili, że dzięki ustanowieniu inne wyznania chrześcijańskie i religie otrzymałyby jasne świadectwo tego, jaka jest wiara Kościoła. Jasna stałaby się również dzięki takiemu dogmatowi, różnica między jedyną rolę Jezusa Chrystusa jako Boskiego i ludzkiego Odkupiciela świata, a jedynym, choć wtórnym i zależnym uczestnictwem Matki Chrystusa w dziele Zbawienia.

W oświadczeniu przekazanym mediom kardynałowie podkreślili też, że ich inicjatywa ma zapoczątkować głęboki dialog na temat roli Maryi w zbawieniu współczesnego świata. - Wierzę, że nadszedł czas na nową papieską definicję doktrynalną dotyczącą relacji między Marką Jezusa a każdym z nas, jej ziemskimi dziećmi, w jej roli współodkupicielki, pośredniczki łask oraz orędowniczki - zaznaczył kard. Aponte Martinez, jeden z pomysłodawców petycji, dodając, że ogłoszenie nowego dogmatu mogłoby dać siłę Kościołowi do jeszcze wytrwalszej nowej ewangelizacji.

Sygnatariuszami listu jest pięciu z sześciu kardynałów (kard. Edourd Gagnon zmarł rok temu), którzy w 2005 roku zorganizowali Międzynarodowe Sympozjum o Współodkupielstwie Maryi w Fatimie. Są to: kard. Telesphore Toppo, arcybiskup Ranchi w Indiach; kard. Luis Aponte Martínez, emerytowany arcybiskup San Juan w Puerto Rico; kard. Varkey Vithayathil, arcybiskup większy Ernakulam-Angamaly w Indiach; kard. Riccardo Vidal, arcybiskup Cebu na Filipinach oraz kard. Ernesto Corripio y Ahumada, emerytowany arcybiskup Meksyku.
TOMASZ TERLIKOWSKI-EKUMENIZM.PL

12 luty 2008 Mt 6,7-15

2008-02-12T15:25:00.000+01:00

OJCIEC WASZ WIE CZEGO WAM POTRZEBA!
Kto by pomyslał, że Jezus-Bóg- człowiek.Ten, który stwożył cały świat wie czego potrzeba jednemu z miliardów milionów Jego stwożeń. Czego potrzeba mnie i tobie. Czy nie jest to zadziwiającę? Czy nie świadczy to o wielkości naszego Ojca? Czyż Ten Ojciec nie jest wspaniały? Choć jest tam wysoko w niebie - wie czego potrzeba mnie na ziemi! Ten mój Ojciec jest wspaniały i niesamowity! Wiem że mnie kocha i opiekuje się mną i czówa nademną!
Jezus zostawił nam modlitwę , którą tak jak On mamy wołać do naszego Ojca:
Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci imię Twoje! Niech przyjdzie królestwo Twoje; niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak i w niebie. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj; i przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili; i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zachowaj od złego!
Czyńmy tą modlitwę swoją. nNiech rozbrzmiewa na naszych ustach cały czas. Niech, każdy dzień rozpoczyna się i kończy tą modlitwą. Tym wołaniem o miłość Boga, uwielbieniem Go za to że o mnie pamięta i mną się opiekuje.

11 luty 2008 Mt 25,31-46

2008-02-11T19:25:00.000+01:00

Bo byłem głodny a daliście mi jeść!

byłem spragniony a daliście mi pić,

byłem przybyszem, a przyjeliście mnie,

byłem nagi , a przyodzialiście mnie,

byełm w wiezieniu a przyszliście do mnie!

Czy ja kiedykolwiek usłuzyłem jednemu z tych najmniejszych?
Czy wiedziałem że sużę samemu JEZUSOWI?A może nigdy nie służyłem ?

Dziś kolejny swiatowy dzień chorego. Jednocześnie 150 rocznica Objawień w Lourdes. Prośmy Niepokalaną by opiekowała się nami. Uczmy się od najlepszej z lekarek, Matki wspomożenia wiernych: miłości do chorych i cierpiących. Tak jak Ona spieszyła z pomocą do Elżbiety tak my spieszmy z pomocą do chorych i cierpiących. Nie zapomnijmy także w naszych moditwach o tych potrzebujących!

Koniec rekolekcji.

2008-02-10T16:48:00.000+01:00

Właśnie dziś zakończyłem swoje rekolekcje wielkopostne w moim WSD. Był to wsaniały czas. Czas kiedy spokojnie poukładałem sobie pewne sprawy (te duchowe i te codzinne życiowe). Był to bardzo dobry czas na chwilę zatrzymana i wejście jeszcze pełniejsze i "mocniejsze" w okres wielkiego postu. Dziś pierwsza niedziela wielkiego postu. Można by powiedzieć już pierwsza niedziela. Czas płynie bardzo szybko. Za chwilę ( no taką dłuższą chwilę ) będą święta Paschalne. No dobrze ale niektórzy rozpoczynają wreszcie fereje zimowe. W związku z tym życzę wszystkim odpoczywającym - pieknej pogody i dobrego(twórczego) odpoczynku.

10.lutego 2008 Mt 4,1-11

2008-02-10T16:21:00.000+01:00

W dzisiejszej ewangelii Jezus jest wystawiany na próbę w czasie gdy pości. Przystępuje do Niego szatan i rozmawia z Nim. Warto przyjżeć się tej rozmowie: Jezus rozmawia ze złem - wchodzi w dialog. Mało tego wychodzi z tej rozmowy zwycięsko! A jak czy ty dyskutujesz ze złem? Jeśli tak to zadam jeszcze jedno pytanie: czy po takiej rozmowie udało Ci się wyjść z niej zwycięsko? Przyznam, że mnie nie! Ilekroć wchodzę w dyskusję ze złym tylekroć przegrywam!Ze złym się nie dyskutuje! to trzeba przyjąć za pewnik! Przypatrzmy się jeszcze jednej rzeczy: Czy zły duch nie wiedział zę Jezus jest Bogiem? Oczywiście że wiedział ale mimo to przystąpił do niego z kuszeniem. Ważną rolę odgrywa tu liczba trzy. Trzy razy szatan zapytuje Jezusa. Po tzrech negatywnych odpowiedziach odchodzi! Wściekły, że nic mu się nie udało. Został pokonany!Przegrał!Oby każdemu z nas udało się wygrać ze złem gdy to przyjdzie do nas czasem pod płaszczykiem dobra,piękna. Byśmy potrafili tak jak Jezus powiedzieć: zejdź mi z oczu szatanie bo nie myslisz o tym co Boże ale o tym co ludzkie! I jeszcze taka mała adnotacja Mateusza:Wtedy opuścił Go diabeł, a oto aniołowie przystąpili i usługiwali Mu.I do nas przystąpią anioły i pomogą nam i będą przy nas nawet wówczas gdy sami nie będziemy mieli siły do wali ze złem.

9 luty 2008 Łk.5,27-32.

2008-02-09T11:02:00.000+01:00

Jak to jest w naszym życiu? Kiedy ktoś zawini przeciwko nam, to czy nie gniewamy się (czasem nawet bardzo długo) na tę osobę? Czy nie omijamy jej z daleka? Co powiedział by na to Jezus? Co zrobił by Jezus na moim miejscu? Czy zachowałby się podobnie? Myślę, że nie ponieważ byśmy nie zostali dziś zbawieni! Czy my wyrządzając krzywdę naszemu bliźniemu nie czynimy jej samemu Jezusowi? Często, może o tym zapominamy, że w drugim człowieku jest Jezus! Jak zachowałby się Jezus? Jezus wybacza! Mało tego przychodzi do domu celnika, przyjmując tym samym od niego zaproszenie. Zasiada z nim do stołu i je z nim! Mało tego, że Jezus jada z grzesznikiem, przychodzi pod jego dach to jeszcze mówi do niego: PÓJDŹ ZA MNĄ!
Co zrobiłby Jezus? Jak by się zachował? Co ja robię?

8 luty 2008 Mt.9,14-15.

2008-02-08T10:25:00.000+01:00

Dlaczego post? Po co post? Czy dziś jest sens pościć? Post to był dobry kiedyś, to przeżytek!, to jakiś zabobon!, fałszywa pobożność! Po co post?
Gdy zabiorą wam oblubieńca, wtedy będą pościć!
I zabrali nam oblubieńca! Tak więc pośćmy! Umartwiajmy nasze ciało. Nie tylko przez post od mięsa w piątek, a może w czasie wielkiego postu odważylibyśmy się na post o chlebie i wodzie? Umartwiajmy nasz wzrok - nie oglądajmy zbyt dużo telewizji (czasem telewizor gra w domu bez potrzeby cały czas od rana do wieczora). Umartwiajmy nasz słuch, wyłączmy nasze radia z bębniącą z głośników muzyką, wyłączmy nasze mp3 z ciągłymi wiadomościami (nie koniecznie dającymi radość).
Ten czas, który zdobędziemy dzięki tym wyrzeczeniom oddajmy Jezusowi -naszemu oblubieńcowi, który odszedł na krzyż by nas zbawić i czeka na nas.
A my gdy staniemy przed Nim byśmy nie mieli pustych rąk!

WIELIKI POST 2008

2008-02-08T10:23:00.000+01:00

Chciałbym codziennie przez cały wielki post przygotowywać refleksje na każdy dzień. Może posłużą one komuś do jeszcze pełniejszego przeżycia tego czasu danego nam przez Matkę Kościół, jak czasu do czynienia pokuty i prawdziwego nawrócenia.

REKOLEKCJE WIELKOPOSTNE 2008

2008-02-08T10:21:00.000+01:00

6 lutego, a więc dwa dni temu rozpoczęliśmy Wielki Post. W moim Seminarium w Środę Popielcową rozpoczęliśmy coroczne wielkopostne ćwiczenia duchowne. Przez 4 dni (od środy do soboty) nie ma wykładów, jest tylko czas poświęcony na modlitwę, Eucharystię i lekturę duchowną oraz na słuchanie konferencji przygotowanych przez rekolekcjonistę. W czasie rekolekcji obowiązuje Silentum Sacrum (święte milczenie). W tym czasie wyłącza się wszystkie radia, milkną wszystkie mp3. w tym czasie wsłuchujemy się w to, co Chrystus ma nam do powiedzenia.
W skrócie przedstawię z czego składa się taki dzień rekolekcyjny:
· Wstanie
· Modlitwy poranne, Jutrznia + Konferencja
· Śniadanie
· Modlitwa przedpołudniowa + Konferencja
· Eucharystia
· Obiad
· Koronka do Bożego Miłosierdzia + Droga Krzyżowa
· Nieszpory + Konferencja
· Kolacja
· Adoracja Najświętszego Sakramentu + Completa + Apel
· Spoczynek
Ten sam program przez IV dni.
Nie urywam czas jest bardzo wypełniony, a czasami nawet przepełniony. Nie ma czasu nawet odetchnąć. Ten czas jest w całości wypełniony modlitwą. W ostatnim dniu przewidziane jest nabożeństwo pokutne, a po nim sakrament spowiedzi świętej. Istnieje zachęta by spowiedź wielkopostna była spowiedzią z dłuższego okresu czasu(najlepiej od ostatnich rekolekcji - czyli od rekolekcji odprawianych przed rozpoczęciem roku akademickiego). Rekolekcje kończą się uroczystą Eucharystią w IV dniu (9 lutego br.).

Drodzy blogowicze- wszyscy czytający mojego bloga!

2008-02-07T11:38:00.000+01:00

Na samym początku bardzo wszystkich przepraszam że tak długo nic nie pisałem. Czas sesji egzaminacyjnej tak bardzo mnie pochłonął że z wielką trudnością znalazłem czas na chwilę wytchnienia. Nie poświęciłem jej niestety na napisanie kilku newsów.
Tak zakończyłem sesję egzaminacyjną. IX sesję w moim WSD. Zdałem 4 egzaminy: Teologia Dogmatyczna, Teologia Moralna, Prawo Kanoniczne oraz Egzamin z Pisma Świętego Nowego Testamentu. Przyznam, że czas jaki był przeznaczony na przygotowanie do moich egzaminów wykorzystałem do maksimum. Nie żebym się przechwalał, ale moje wyniki (może nie wszystkie egzaminy) są dla mnie zadowalające. Także średnia ze wszystkich ocen jest na poziomie dobrym z tendencją zwyżkową. Czas sesji był także czasem wczesnego wstawania nawet o 4:00 rano by jeszcze coś doczytać lub powtórzyć. Jeśli chodzi o czas to jest go coraz mniej, a jak już jest to płynie bardzo szybko i nie można go zatrzymać. Dopiero co wstałem już obiad, kolacja i trzeba iść spać.
Po sesji była oczywiście wywiadówka (rozmowa z przełożonym i odebranie indeksu ze stemplem dopuszczającym mnie do studiów na kolejny semestr) i rozpocząłem ferie zimowe.
Czas wolny spędziłem w domu z rodzinką i rodzeństwem. Muszę przyznać że odpocząłem i po raz kolejny odkryłem: co to znaczy mieć rodzeństwo i jak wiele ono znaczy w życiu kleryka (daj Boże w przyszłości księdza). Tak zobaczyłem jeszcze bardziej na nowo co moje Rodzeństwo Kochane robi dla mnie (przez modlitwę i wyrzeczenia codzienna Eucharystia poranna za mnie). Za czas ferii spędzonych w gronie rodzinnym z kochanym Rodzeństwem w tym miejscu bardzo dziękuję.
Po powrocie do WSD we wtorek 5 lutego (ostatki). Miała miejsce „przeprowadzka”. Aby określić to jednym słowem należało by powiedzieć jeden wielki „bajzer”! Klerycy przeprowadzają się z pokoiku do pokoiku. Zmienia się wówczas sublokatorów oraz pokoik. Rzadko się zdarza, ale się zdarza że ktoś mieszka z kimś 2 semestr.(trzeba tu nadmienić że przeprowadzki w naszym WSD mają miejsce 2 razy do roku: przy zjeździe po wakacjach oraz przy zjeździe po feriach zimowych).
Tego samego dnia wieczorem w auli naszego WSD miał miejsce wieczór ostatkowy. Na ten wieczór czeka się cały rok. Zaproszeni są na niego wszyscy profesorowie i wykładowcy WSD oraz gość specjalny - sam Pasterz Diecezji, który już na stałe wpisał do swego kalendarza ten wieczór jako wieczór w WSD. Program ostatkowy przygotowywał już tradycyjnie rok V. Tak więc mało że miałem przeprowadzkę, to jeszcze miałem próby przed ostatkami. No ale wieczór się udał (tak mi się wydaje), brać klerycka a co ciekawe także władze WSD śmiały się do rozpuchu. Przyznam że przygotowania do występów wymagały od mojego kursu wiele wyrzeczeń, ale jak zwykle stanęliśmy na wysokości zadana- jak zauważył sam x. Rektor. Muszę przyznać, że zauważyłem iż praca bardzo jednoczy ludzi. Spostrzeżenie to oparte jest na tym co widziałem podczas przygotowań do ostatków. Cały kurs razem (może z paroma wyjątkami).
Tym miłym akcentem zakończyliśmy okres karnawału.

Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan

2008-01-22T18:42:00.000+01:00

Jedność darem Boga

Jedność jest darem Bożym i dlatego jest ona ściśle związana z modlitwą i nieustannym nawróceniem serca, z osobistą walką ascetyczną o większą doskonałość, o większe zjednoczenie z Panem. Mało możemy uczynić na rzecz jedności chrześcijan, jeżeli nie osiągniemy ścisłej zażyłości z Panem Jezusem, jeżeli rzeczywiście nie będziemy wraz z Nim i jak On uświęceni w prawdzie. Niewiele uczynimy dla jedności chrześcijan, jeżeli nie będziemy strzegli Jego słowa w naszych sercach, starając się codziennie odkrywać jego ukryte bogactwo. Nie uczynimy wiele, jeżeli sama miłość Boga do swojego Pomazańca nie będzie w nas głęboko zakorzeniona.Miłość do Boga powinna nas skłaniać do modlitwy za tych braci, którzy w dużym stopniu zachowują jeszcze więź z Kościołem. Skutecznie przyczynimy się do budowania tej jedności, jeśli będziemy dążyć do świętości osobistej w życiu codziennym i jeśli będziemy rozbudzać swojego ducha apostolskiego. Wierny katolik powinien mieć wielkie serce i umieć wielkodusznie służyć swoim braciom ludziom, innym katolikom, tym, którzy wierzą w Chrystusa nie należąc do Kościoła, wyznają inne religie lub nie wyznają żadnej. Katolik powinien być otwarty i zawsze gotowy do dzielenia się z wszystkimi. Powinniśmy kochać ludzi, by prowadzić ich do pełni Chrystusa i w ten sposób czynić ich szczęśliwymi. Wszechmogący, wieczny Boże, – modlimy się w liturgii Mszy św. – (…) spraw, niech wszyscy, których uświęcił jeden chrzest, złączą się w prawdziwej wierze i bratniej miłości.

100. EKUMENICZNY TYDZIEŃ POWSZECHNEJ MODLITWY O JEDNOŚĆ CHRZEŚCIJAN

2008-01-07T13:54:00.000+01:00

Hasło tygodnia: Nieustannie sie módlcie (1Tes 5,15)
Tekst przewodni: 1 Tes 5,13b-18

--------------------------------------------------------------------------------

Program nabożeństw ekumenicznych w warszawskich Kościołach
zrzeszonych w Polskiej Radzie Ekumenicznej
18-26 stycznia 2008, godz.18.00:

18 stycznia – piątek Kościół Starokatolicki Mariawitów Parafia p.w. M B Nieustającej Pomocy , ul. Wolska 186
19 stycznia – sobota Kościół Polskokatolicki Parafia Katedralna p.w. Św. Ducha, ul. Szwoleżerów 2
20 stycznia – niedziela Kościół Ewangelicko – Augsburski Parafia Świętej Trójcy, Plac Małachowskiego 1. Centralne nabożeństwo ekumeniczne Polskiej Rady Ekumenicznej. Kazanie: Ks. Arcybiskup Kazimierz Nycz (Kościół Rzymskokatolicki, Arcybiskup, Metropolita Warszawski)
21 stycznia - poniedziałek Kościół Ewangelicko – Reformowany, Al. Solidarności 74
22 stycznia – wtorek Kościół Prawosławny Parafia Katedralna, p.w. św. Marii Magdaleny, Al. Solidarności 52
23 stycznia – środa Kościół Chrześcijan Baptystów ul. Waliców 25
24 stycznia – czwartek Kościół Rzymskokatolicki Parafia Katedralna Diecezji Praskiej p.w. św. Michała Archanioła i św. Floriana Męczennika, ul. Floriańska 3
25 stycznia – piątek Kościół Ewangelicko-Metodystyczny Parafia p.w. Dobrego Pasterza, ul. Mokotowska 12
26 stycznia-sobota nabożeństwo młodzieżowe Kościół Chrześcijan Baptystów, ul. Waliców 25
-----------
17 stycznia – Dzień Judaizmu – Parafia Rzymskokatolicka p.w. Wszystkich Świętych Pl. Grzybowski 3/5
26 stycznia – Dzień Islamu
--------------------------------------------------------------------------------

Program nabożeństw ekumenicznych na terenie województwa śląskiego:

18 stycznia – piątek godz. 17,00: Kościół Rzymsko-Katolicki, Parafia Mariacka w Katowicach plac ks. Emila Szramka 1 Kazanie: Ks. Biskup Tadeusz Szurman (Kościół Ewangelicko-Augsburski, Diecezja Katowicka)
19 stycznia – sobota godz. 18.00: Kościół Ewangelicko - Metodystyczny, Parafia Nowego Przymierza w Katowicach ul. Reymonta 4. Kazanie: Ks. Radca Jan Gross, Przewodniczący Śląskiego Oddziału Polskiej Rady Ekumenicznej (Kościół Ewangelicko-Augsburski).
20 stycznia – niedziela godz. 16.00: Kościół Ewangelicko - Augsburski, Parafia św. Jana Chrzciciela w Świętochłowicach pl. ks. Leopolda Raabe 1. Centralne nabożeństwo ekumeniczne Śląskiego Oddziału Polskiej Rady Ekumenicznej transmitowane przez Radio "Katowice". Kazanie: Ks. Arcybiskup Dr Damian Zimoń (Kościół Rzymskokatolicki, Arcybiskup Metropolita Katowicki)
21 stycznia - poniedziałek godz. 17.00: Kościół Rzymskokatolicki, Katedra św. Mikołaja w Bielsku - Białej plac św. Mikołaja 16 Kazanie: Ks. Biskup Paweł Anweiler (Kościół Ewangelicko-Augsburski, Diecezja Cieszyńska)
22 stycznia – wtorek godz. 18.00: Kościół Rzymskokatolicki, Wyższe Śląskie Seminarium Duchowne w Katowicach ul. Wita Stwosza 17. Kazanie: Ks. Biskup Paweł Anweiler (Kościół Ewangelicko-Augsburski, Diecezja Cieszyńska)
23 stycznia – środa godz. 18.00: Kościół Chrześcijan Baptystów, Centralny Zbór w Katowicach ul. Morawska 10 Kazanie: Ks. Radca Jan Gross, Przewodniczący Śląskiego Oddziału Polskiej Rady Ekumenicznej (Kościół Ewangelicko-Augsburski).
24 stycznia – czwartek godz. 18.00: Kościół Rzymskokatolicki, Parafia św. Tomasza w Sosnowcu ul. Orla 19 Kazanie: Ks. Kanonik Józef Ośródka (Kościół Rzymskokatolicki, Diecezja Sosnowiecka, Proboszcz Parafii Narodzenia N.M.P w Sosnowcu)
--------------------------------------------------------------------------------

Oddział Regionu Łódzkiego Polskiej Rady Ekumenicznej
91-433 Łódź, ul. Franciszkańska 27
Komisja ds. Ekumenizmu Archidiecezji Łódzkiej
90-458 Łódź, ul. ks. J. Skorupki 1

Plan nabożeństw ekumenicznych
-TYGODNIA MODLITW O JEDNOŚĆ CHRZEŚCIJAN
styczeń 2008

16.I. – (środa) - Kościół Ewangelicko-Augsburski Zgierz ul. Spacerowa 2
17.I. – (czwartek) - Kościół Ewangelicko-Augsburski Pabianice ul. Zamkowa 8
18.I. – (piątek) - Kościół Rzymskokatolicki Pabianice, ul. Popławska 22/24
20.I. – (niedziela ) - Kościół Rzymskokatolicki Łódź-Olechów ul. Kazimierza Odnowiciela 5
21.I. – (poniedziałek)- Kościół Polskokatolicki Łódź, ul. Limanowskiego 60
22.I. – (wtorek ) - Kościół Starokatolicki Mariawitów Łódź ul. Franciszkańska 27
23.I. – (środa) - Kościół Rzymskokatolicki - godz. 1730 Zgierz, ul. M. Skłodowskiej-Curie 5
24.I. – (czwartek) - Kościół Chrześcijan Baptystów Łódź ul. Nawrot 27
25.I. – (piątek) - Kościół Ewangelicko-Metodystyczny Łódź ul. Organizacji WiN 2a (Bałucki Rynek)
26.I. – (sobota) - Kościół Ewangelicko-Reformowany Łódź ul. Radwańska 37
27.I. – (niedziela) - Kościół Ewangelicko-Augsburski p.w. św. Mateusza Łódź, ul. Piotrkowska 283

Nabożeństwa rozpoczynają się o godz. 18:00
Z A P R A S Z A M Y

LIST RADY ds. EKUMENIZMU KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI NA STULECIE TYGODNIA MODLITW O JEDNOŚĆ CHRZEŚCIJAN (18-25 stycznia 2008 r.)

2008-01-06T20:36:00.001+01:00

NIEUSTANNIE MÓDLCIE SIĘ O JEDNOŚĆ
Umiłowani w Chrystusie Bracia i Siostry!

W dniach od 18 do 25 stycznia chrześcijanie na całym świecie wspólnie obchodzą Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan. Wyboru tej daty dokonał przed stu laty anglikański duchowny Paul Wattson ( w rzymskokatolickim kalendarzu dzień 18. stycznia był wówczas świętem Katedry Piotra Apostoła, a 25 stycznia – jak to jest do dzisiaj – Świętem Nawrócenia Apostoła Pawła). Dobrze się złożyło, że jubileuszowym obchodom tego Tygodnia przyświeca wezwanie „Nieustannie się módlcie!”, zaczerpnięte z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła do Tesaloniczan (1Tes 5, 17). Zostało ono umieszczone przez Apostoła wśród cennych wskazań życiowych: „Prosimy was, bracia, abyście napominali niesfornych, pocieszali bojaźliwych, umacniali słabych, wszystkim okazywali cierpliwość. Uważajcie, aby nikt nie odpłacał złem za zło, ale sobie nawzajem i wszystkim zawsze starajcie się wyświadczać dobro. Zawsze się radujcie, nieustannie się módlcie, za wszystko dziękujcie. Taka jest bowiem wola Boga w Jezusie Chrystusie wobec was” (1 Tes 5, 14-18). II Sobór Watykański uczy, że osiągnięcie jedności chrześcijan przerasta ludzkie siły i zdolności. Dlatego dziełu ekumenicznemu bardzo potrzebna jest modlitwa.
Brak jedności chrześcijan jawnie sprzeciwia się woli Chrystusa, jest zgorszeniem dla świata i szkodzi głoszeniu Ewangelii (por. Unitatis redintegratio, 1 [DE]). Dobrze pojmowany ekumenizm jest „drogą Kościoła” i imperatywem chrześcijańskiego sumienia oświeconego wiarą i kierowanego miłością (por. Ut unum sint, 8 [UUS]). O odnowienie pełnej i doskonałej jedności chrześcijan ma się troszczyć cały Kościół, zarówno wierni, jak i ich pasterze, każdy wedle własnych sił (por. DE, 5).
Działania ekumeniczne są obecnie realizowane na trzech płaszczyznach: duchowej, doktrynalnej i praktycznej. Ekumenizm duchowy – jak uczy ostatni Sobór – to modlitwa, zwłaszcza wspólna, to nawrócenie serca i świętość życia chrześcijan. Im bardziej chrześcijanie są bliżej Chrystusa, tym są bliżej siebie. Ten rodzaj ekumenizmu jest duszą całego ruchu ekumenicznego. Ekumenizm doktrynalny natomiast polega na dialogu między teologami, którzy rozważają słowo Boże i bogactwo swoich tradycji wyznaniowych, by w ten sposób jak najpełniej odczytać zamysł Boży. Ekumenizm praktyczny przejawia się we współdziałaniu chrześcijan w dziedzinie społecznej, zwłaszcza w celu ulżenia nędzy duchowej i materialnej, lepszego wychowania młodego pokolenia, wsparcia rodziny, utrwalenia pokoju, rozwoju kultury, różnych dziedzin wiedzy i sztuki.
Do kultywowania ekumenizmu praktycznego zachęcał Polaków Benedykt XVI podczas swojego pobytu w naszej ojczyźnie w 2006 r. Mówił wówczas: „Dostrzegamy, że na polu ekumenicznym dokonał się znaczący postęp, a jednak ciągle oczekujemy czegoś więcej. Pozwólcie, że bardziej szczegółowo zwrócę (…) uwagę na dwie kwestie. Pierwsza dotyczy spraw związanych z posługą charytatywną Kościołów. Tak wielu naszych braci oczekuje od nas daru miłości, zaufania, świadectwa, konkretnej pomocy duchowej i materialnej. (…) Druga kwestia (…) dotyczy życia małżeńskiego i rodzinnego. (…) W dzisiejszym świecie (…) coraz częściej na założenie rodziny decydują się młodzi ludzie wywodzący się z różnych tradycji, religii, różnych wyznań chrześcijańskich. (…) Może (…) taka decyzja zapoczątkuje w praktyce swego rodzaju laboratorium jedności. Potrzebne są jednak do tego wzajemna życzliwość, zrozumienie i dojrzałość w wierze obu stron, jak i wspólnot, z których się wywodzą”. (Benedykt XVI, Jedności nie zdołamy „zaprowadzić” jedynie własnymi siłami. Przemówienie podczas spotkania ekumenicznego w Kościele Świętej Trójcy w Warszawie, 25 maja 2006 r. ).
Polska może poszczycić się wieloma dokonaniami na poszczególnych płaszczyznach ruchu ekumenicznego – nie tylko w przeszłości pokojowym współistnieniem wielu wyznań na terenach wielokulturowej Rzeczpospolitej, ale także w czasach najnowszych. Należy wspomnieć, że Polska Rada Ekumeniczna powstała (1946) jeszcze przed Światową Radą Kościołów (1948). Także Deklaracja Kościołów chrześcijańskich w Polsce o wspólnym uznaniu sakramentu chrztu, podpisana 23 stycznia 2000 r., jest czymś wyjątkowym co najmniej w skali europejskiej. Do kalendarza kościelnego życia w Polsce na stałe wszedł styczniowy Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan. Także w innych miesiącach urządzane są stałe cykle nabożeństw, Dróg Krzyżowych, pielgrzymek. Na uznanie zasługuje ekumeniczna działalność twórców kultury. Od 2000 r. charakter ekumeniczny ma Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom prowadzone przez trzy organizacje charytatywne: rzymskokatolicką Caritas, ewangelicką Diakonię i prawosławny Eleos. Istnieje również współpraca między uczelniami oraz wydawnictwami. Co roku organizowane są Ekumeniczne Dni Biblijne. Ekumeniczny przekład Nowego Testamentu i Psalmów na język polski ma szczególną wagę dla chrześcijańskiej jedności, zarówno na płaszczyźnie duchowej, jak i intelektualnej. Nadal prowadzonych jest wiele dialogów dwustronnych i wielostronnych, a zwłaszcza prace nad nieodzowną ekumeniczną instrukcją pastoralną na temat małżeństw o różnej przynależności wyznaniowej.
Niemal 40 lat temu w kościołach całego kraju odczytano pierwszy w historii List Episkopatu Polski na temat ekumenizmu pt. O dążeniu do jedności chrześcijan (23 X 1968). Księża biskupi pisali w nim m. in.: „Wprawdzie w porównaniu z katolikami liczba chrześcijan prawosławnych, ewangelików i innych Wspólnot chrześcijańskich jest w Ojczyźnie naszej procentowo niewielka, ale Bóg nie mierzy serc ludzkich liczbami, lecz miarą wiary, nadziei i miłości”.
Powodzenie w dążeniu do pełnej i widzialnej jedności zależy od otwarcia się na prawdę i od dialogu, który służy wspólnemu szukaniu prawdy z poszanowaniem własnej tożsamości. Dlatego działaniem na wskroś ekumenicznym jest stawanie się uczniem Chrystusa, karmienie się słowem Bożym i poznawanie nauki własnego Kościoła, rzetelna katecheza, czytelne świadectwo chrześcijańskiego życia, głębokie uczestnictwo w liturgii oraz wytrwała modlitwa. Chociaż na obecnym etapie wysiłków ekumenicznych nie ma wspólnej Eucharystii, to jednak wspólna modlitwa jest możliwa. „Gdy chrześcijanie modlą się razem, wówczas cel, jakim jest zjednoczenie, wydaje się bliższy. Długa historia chrześcijan znaczona wielorakim rozbiciem, wydaje się jakby układać na nowo, dążąc do Źródła swej jedności, którym jest Jezus Chrystus” (UUS, 22). To On, Pan Kościoła i dziejów, przez swego Ducha modli się pierwszy „w nas”, „z nami” i „za nas” (tamże): „Aby wszyscy byli jedno” (J 17, 21). O tę jedność, Bracia i Siostry, wspólnie z Chrystusem „nieustannie się módlmy” (por. 1Tes 5, 17).

Biskup Tadeusz Pikus,
Przewodniczący Rady ds. Ekumenizmu
Konferencji Episkopatu Polski

Jasna Góra, 22 listopada 2007 r.

Święto świętego diakona Szczepana

2007-12-26T20:19:00.000+01:00

Dziś przypada święto pierwszego chrześcjiańskiego męczennika - św. diakona Szczepana. Święty Szczepan był diakonem kościoła ustanowionym przez Apostołów do obsługiwania stołów i pomocy wdowom. Warto również nadmienić iż apostołowie ustanowili 7 diakonów w tym jednym z nich był Szczepan. Te szczątkowe informacjie na temat dzisiejszego patrona czerpiemy z księgi Dziejów Apostolskich.Przyznam się szczerze że coraz bardziej zacząłem przygladać się postaci świetych diakonów. Jak podaje nam tradycja Kościoła mamy kilku świętych diakonów - św. Szczepan, św.Wawrzyniec, św. Franciszek z Asyżu. Tak wielu świętych mężów- których cnoty i przykład należy nasladować. A człowiek jest tak niedoskonały. Tak nieporadny.Czas od kandydatury jeszcze bardziej i mocniej uzmysłwia mi fakt, że już wkrótce (jeśli TY BOŻE pozwolisz) i ja będę mógł wstąpiś na świętą drogę Diakonatu, drogę prowadzącą do kapłaństwa.Niech święci diakoni wstawiają się za mną i wypraszają mi potrzebne łaski do służby w Kościle Bogu i drugiemu człowiekowi. Święty Szczepanie módl się za mną.

ŚWIĘTA NARODZENIA PAŃSKIEGO

2007-12-25T18:56:00.000+01:00

Najświętsza Rodzina obchodziła
pierwsze święta
Narodzenia Pańskiego
bez domu, choinki, karpia.
Nawet świętej ciotki Elżbiety
zabrakło na gwiazdkę,
a świętego Mikołaja jeszcze
w ogóle nie było.
Jakże zdumiewa radość
Maryi i Józefa,
pochylonych troskliwie nad żłóbkiem,
Radość aniołów i pasterzy.
Święta Bożego Narodzenia
To tajemnica, której niepodobna
Ani nie zrozumieć, ani sobie wymyślić.

Ks. Jan Twardowski

Z OKAZJI ŚWIĄT NARODZENIA PAŃSKIEGO!
Życzę :
Aby te święta były takie zwyczajne,
Aby był czas,
Aby był stół,
Aby była Wspólnota,
Aby byli przyjaciele,
Aby wreszcie był TEN, którego urodziny świętujemy,
Aby było tak normalnie, zwyczajnie,
Cicho, ciepło, świątecznie,
Bez zaganiania i szału.
Aby była MIŁOŚĆ, która z nieba przychodzi.
By ta MIŁOŚĆ narodziła się w TOBIE.

NARODZENIE PAŃSKIE 2007

MAMUSIU NIEPOKALANA W DNIU TWEGO ŚWĘTA

2007-12-08T16:11:00.000+01:00

O Niepokalana, nieba i ziemi Królowo, Ucieczko grzesznych i Matko nasza najmiłościwsza, Ty, której Bóg cały porządek miłosierdzia powierzyć raczył, ja, niegodny grzesznik, rzucam się do stóp Twoich kornie błagając, abyś mnie całego i zupełnie za rzecz i własność swoją przyjąć raczyła i uczyniła ze mną wraz ze wszystkimi władzami mej duszy i ciała i z całym mym życiem, śmiercią i wiecznością, cokolwiek Ci się podoba.
Użyj także, jeżeli zechcesz, mnie całego, bez żadnego zastrzeżenia, do dokonania tego, co o Tobie powiedziano: Ona zetrze głowę twoją [Rdz 3,15], jako też: Wszystkie herezje samaś zniszczyła na całym świecie, abym w Twoich niepokalanych i najmiłościwszych rękach stał się użytecznym narzędziem do zaszczepienia i jak najsilniejszego wzrostu Twej chwały w tylu zbłąkanych i obojętnych duszach, a w ten sposób do jak największego rozszerzenia błogiego Królestwa Najśw[iętszego] Serca Jezusowego. Albowiem gdzie Ty wejdziesz, tam łaskę nawrócenia i uświęcenia wypraszasz, przez Twoje bowiem ręce wszelkie łaski z Najsłodszego Serca Jezusowego na nas spływają.
Dozwól mi chwalić Cię, o Panno Przenajświętsza.
Daj mi moc przeciwko nieprzyjaciołom Twoim".

Mamo caly się dziś Tobie oddaję weź mnie całego i przymij mnie.

OJCZE W TWOJE RĘCE

2007-12-05T13:35:00.001+01:00

Z OBRZĘDU KANDYDATURY

Chcę.

Czy chcesz tak kształtować swoje życie duchowe, abyś mógł wiernie służyć Chrystusowi i Jego mistycznemu Ciału, to znaczy Kościołowi?

Chcę.

Kościół z radością przyjmuje wasze postanowienie. Niech Bóg dokończy dzieła,
które w was rozpoczął.
Amen.

2007-12-05T13:35:00.000+01:00

Drodzy synowie, przełożeni i profesorowie, którym zlecono wasze przegotowanie, oraz inni, którzy was znają, wydali o was dobre świadectwo, któremu w pełni ufamy. Dlatego pytam każdego z was:

Czy, odpowiadając na Boże wezwanie, chcesz się tak przygotować, abyś mógł we właściwym czasie godnie przyjąć świecenia diakonatu i prezbiteratu oraz pełnić w Kościele te posługi?
Chcę.
Czy chcesz tak kształtować swoje życie duchowe, abyś mógł wiernie służyć Chrystusowi i Jego mistycznemu Ciału, to znaczy Kościołowi?
Chcę.
Kościół z radością przyjmuje wasze postanowienie. Niech Bóg dokończy dzieła,
które w was rozpoczął.
Amen.

WIELKIE ŚWIĘTO MAMY

2007-12-04T11:56:00.000+01:00

KOCHANA MAUSIU!

Dziś w dniu twoich urodzin i imienin chciałbym Ci złożyć najserdeczniejsze życzenia. Jednak przede wszystkim chciałbym Ci bardzo, ale to bardzo podziękować za serce jakie mi okazujesz. Chcę dziś dziękować za Twoje wstawanie i czuwanie przy moim łóżku kiedy chorowałem, za każdą Twoją radę i światło jakie dawałaś mi w każdej chwili mego życia szczególnie ostatnio. Dziękuję za każdy uśmiech. Chciałbym też przeprosić za każdą łzę jaka pojawiła się w Twoim oku i na Twoim policzku z powodu moich zachowań takich, a nie innych. Przepraszam za wszystko to co raniło Twoje Matczyne serce.
W dniu Twoich MAMO urodzin i imienin chciałbym ci życzyć byś zawsze Była taka jaka jesteś radosna, uśmiechnięta, pogodna. Życzę Ci MAMO zdrowia, pokoju serca, Bożego Błogosławieństwa, opieki Matki Bożej Niepokalanej oraz siły do stawiania czoła przeciwnością, które przynosi nam nowy dzień.

KOCHANA MAMUSIU!
JESZCZE RAZ WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO – ŻYJ STO LAT.

MAMO
MAMO SMUTNO TU I PÓSTO DRZEWA INNE ROSNĄ W CISZY NIKNIESZ TY
MAMO NIE MYŚL, ŻE SIĘ SKARŻĘ ŻAL MI TYLKO MARZEŃ
DZIECIĘCYCH DNI MOICH DNI
WIDZĘ TU NASZ DOM CIEBIE MAMO W NIM
WPOMINAM STARY KLĄB CIENKI I WYSOKI JAK TY
MAMO
WOŁAM TWOJE IMIĘ, BASIU ZNOWU JESTEŚ PRZY MNIE, JAK ZA DAWNYCH LAT
WIDZĘ ZNÓW NASZ DOM CIEBIE MAMO W NIM
WSPOMINAM STARY KLĄB CIENKI I WYSOKI JAK TY
MAMO
W SERCU CIĘ KOŁYSZĘ, LIST DO CIEBIE PISZĘ, CIEMNY JAK TA NOC
TO NIE PRAWDA MAMO, JUTRO BĘDZIE DOBRZE, TAK JAK MIAŁO BYĆ
TAK BĘDZIE MÓJ ŚWIT JESZCZE NOC DOBRZE ŚPI.
MAMO

WIELKIE SWIETO

2007-11-20T19:43:00.000+01:00

Dziś mam wielkie świeto oto mój TATA kończy dziś 52 lata. Chciałbym w tym miejscu złożyć MU najserdeczniejsze życzenia. Mam wspaniałego Ojca w niebie ale i równie wspaniałego na ziemi. Może to co piszę jest strasznie infantylne niemniej jednak chcę dzielić się ta wielka radością, że własnie dziś cała moja wspólnota seminaryjna modliła sie w intencji mojego Taty podczas porannej Eucharystii oraz modlitw porannych. W tym miejscu bardzo chciałbym tez podziekować mojemu Ojcu w niebie za takoiego przewodnika jakiego mi dał w osobie mego Ojca ziemskiego.
Tatusiu jeszcze raz wszystkiego najlepszego z okazji Twoich urodzin.
Jeśli chodzi o moje zycie seminaryjne to właśnie jestem świeżo po rozmowie z moim Ojcem duchownym dotyczacej przyjacia przezemnie kandydatury. Do przyjęcia jej jest już coraz blizej. W związku z tym bardzo proszę czytajacych mój bloog o modlitwę w mojej intencji. Do kandydatury pozostały 3 tygodnie. A już wkrótce rozpoczecie nowenny do mojej Matki Niepokalanej. Będziemy się w WSD modlić w inetncii naszych rodzin i nas samych.

MINĘŁO KILKA DNI...

2007-11-15T17:51:00.000+01:00

Od ostatniego wpisu minęło kilka dni. Wiele przez ten czas isę zmieniło. W naszym seminarium miały miejsce pewne uroczytości. Ale i w miom zyciu też jakby coś się zmieniło. Pan Bóg jeszcze mocniej jakby wszedł w moje zycie. Coraz bliżej do kandydatury. Można powiedzieć że to tylko jakaś tam formalność. Ale czy tak jest napewno? Czy to tylko zwykła formalność, a może coś więcej? Zaczynam sobie coraz częściej zadawać pytania czy jestem w stanie już dziś, już teraz , w tej chwili oddać swoje życie Jezusowi? Kandydatura jest publicznym wyrażeniem woli, pragnienia przyjęcia Święceń diakonatu a w przyszłości Kapłaństwa! Czy chcę być Księdzeń?

Odpowiedź jest twierdząca- TAK- FIAT! To nie prawda, że nie przychodzą chwile wątpliwości, a szczególnie teraz chwile kuszenia - by jak jest ciężko to uciec. Ale czy ucieczka jest wyjściem z sytuacji? czy zycie człowieka ma polegać na uciekaniu? Pan Bóg dopuszczając chwile zwątpienia, cierpienia, trudności - przychodzi również z łaską, pokojem. To co najważniejsze że zawsze po każdym deszczu zawsze wyjdzie słońce! W swoich trudnościach i wewnętrznej walce Pan Bóg też nie pozostawia człoweika samemu sobie. On zawsze daje drugich, którzy wspierają modlitwą i dobrym słowem. - Niech Pan tym błogosłwi . Przede wszystkim Tym którzy modlą się za mnie w domu!!! Kiedy przychodziły wielkie trudności i czas wielkiej nocy ciemnej nocy trwał długo skarżyłęm się że tak długo- wówczas moja mama powiedział mi takie słowa: ...u Pana Boga nie ma czasu.Cos co dla nas trwa bardzo długo u Pana Boga jest chwilą mgnieniem oka.

Panie Jezu dziękuję ci za wszystko czym mnie obdarzasz za wszelkie dobro, za Twoje miłosierdzie , za Twoją nieskończoną miłość . Dzięki Jezu!

DZIEŃ SKUPIENIA

2007-11-12T18:46:00.000+01:00

Dziś rozpoczynam dzień skupienia . Bardzo proszę czytających mojego blogga o modlitwe w mojej intencji szczególnie teraz w czasei trwania tego dnia skupienia. Niech Światło Ducha Świętego mi toważyszy, a Niepokalana pozwala mi otwoąyć się na palny Boże , Ktróe przygotowane sa dla mnie przez Pana. Chciałbym tutaj w tym miejscu podziekować moim Rodzicom i Siostrze za wsparcie i modlitwę - dobry i miłosierny Panie udziel im potrzebnych łask na każdy dzień i błogosław im w ich poczynaniiach.

SOBOTA - urodziny ojca reformacji.

2007-11-10T20:20:00.000+01:00

Dziś mija 524 rocznica urodzin ojca reformacji ks. dr Marcina Lutra. (poniżej zamieszczam jego krótką biografię). W tym dniu módlmy się szczególnie o jedność wszystkich Chrześcjian, aby rychło nastała jedna owczarnia i jeden Pasterz. Módlmy się, także o zbawienie wieczne i darownie wszystkich kar dla reformatora.

Marcin Luter (niem. Martin Luther, właściwie Martin Luder; ur. 10 listopada 1483 w Eisleben, zm. 18 lutego 1546 tamże) - niemiecki reformator religijny, teoretyk i inicjator reformacji, mnich augustiański, doktor teologii. Autor 95 tez potępiających praktykę sprzedaży odpustów, w których odrzucał możliwość odkupienia łaski bożej. Pomimo, że nie brał czynnego udziału w wystąpieniach religijnych i społeczno-politycznych, a jedynie pisał polemiki i katechezy, skupił wokół swojej idei całą opozycję Kościoła katolickiego. Przełożył Biblię na język niemiecki, był autorem Postylli Domowej, Małego i Dużego Katechizmu, Artykułów Szmalkaldzkich oraz wielu pieśni kościelnych, w tym ewangelickiego hymnu: Warownym grodem jest nasz Bóg (Eine feste Burg ist unser Gott). Podstawę jego nauki stanowi pięć haseł: sola scriptura - jedynie Pismo, solus Christus - jedynie Chrystus, solum verbum - jedynie Słowo, sola gratia - jedynie łaska, sola fide - jedynie wiara.]

Jeśli jednak chodzi o mnie dzisiejszy dzień minał nawet nieżle. Pan Bóg nie poskąpił mi swych łask za co mu bardzo ale to bardzo dziekuję. Za wspaniale przeżytą dziś Eucharystię, za siły jakie miałem na dzisiejszy dzień. Za to, że Ty Panie daleś mi swoją Matkę Niepokalaną. Kochana Mamo dziękuję Ci za to, że jesteś Telefonistką, która łączy mnie z Centralą - Jezusem przez prąd, którym jest Duch Świety bym mógł rozmawiać z samym Bogiem mym najlepszym Ojcem.

PIATEK - UROCZYSTOŚĆ BAZYLIKI LATERAŃSKIEJ

2007-11-09T16:42:00.000+01:00

Dziś kolejny dzień w WSD. Muszę przyznać się ze jest to pierwszy dzien kiedy nigdzie nie uciekłem z seminarium. Siedzę na miejscu i się nie ruszam cały czas siedzę. Nie ukrywam, że mnie trochę nosi ale nie moge się poddać i muszę siedzieć na miejscu. Przygotowujemy dni powołaniowe, Eucharystię no i jeszcze inne obowiązki. Za chwilę pójdę na Drogę Krzyżową i bedę prosił mego Pana Boga o łaski jakie dla mnie przygotował. Dziś rano rozpocząłem dzień od biegania. Poszedłem na salę gimnastyczną i biegałem - zrobiłem 25 okrążeń . Poszedłem pod prysznic i od razu do kaplicy.Muszę powiedzieć, że było całkiem superr. Pan Bóg czuwa nademną i mnie strzeże.Powierzam Ci Jezu to wszystko co trudne i żócam się w Twoje ramiona byś TY mnie prowadził i pokazywał swoja drogę. Jezu Kocham Cię!!!!
P.S.
W grudniu mam kandydaturę do diakonatu i można by rozpocząć już małe odliczanie.zostało jakieś 30 dni -dużo a jednocześnie bardzo mało.Wszystkich czytajach mój blogg bardzo rposzę o modlitwę w mojej intencji ale nie tylko w mojej ale i w intencji całego mojego kursu.

TONACJA MIŁOŚCI

2007-11-08T09:24:00.001+01:00

Kilka dni temu w moje ręce wpadła mi książka Brata Emmanuela pt:"TONACJA MIŁOŚCI". Książkę tę zabrałem do kaplicy na rozmyślanie. I dziś podczas porannego rozmyslania natrafiłem na taki fragment:

"Arsenał najcelniejszych uderzń nicponia(złego ducha) znajduje sie w świecie mysli i wyobrażeń. Na poczatku sa niewielkie, jak kulki śniegu, lecz jeśli się ich natychmiast nie zatrzyma, wkrótce przemienią się w lawiny. Wszystkie nasze mysli powinny zostać przefiltrowane, a najlepszym filtrem jest, Jezu, Twoje imię."

Nie ukrywaam ze ten fragment ksiązki bardzo dobrze spełnia się w moim zyciu. Cały czas doświadczam myśli, które mnie zabijają. Nie pozwalaja mi one normalnie funkcjonować. Cały czas "nicpoń" próbuje wejść we mnie ze swoimi myslami i przygniatać mnie nimi. Próbuje zniszczyć mnie tym co jest we mnie słabe i niedoskonałe a zarazem bardzo kruche.

Dziś poraz kolejny doświadczam działania Łaski Bozej. Bardzo mocnej Łaki Bożej - Bożego działania. Pan Bóg nie pozostawił mnie samemu sobie. Opiekuje się mną, trzymam mnie. Za to wszystko bardzo chcę MU dziekować i GO błogosławić. Jezu bądź uwielbiony i błogosławiony za 0.5.% siły jaką mi dajesz za te chwile kiedy zły odchodzi i nie ma do mnie dostepu, kiedy odczówam ze Ty jesteś przy mnie obecny.

Tym którzy czytaja tego bloga powiezam sie w ich modlitwach, ale nie tylko siebie ale także cały mój kurs oraz całe moje WSD. Niech Boża obecnośc chroni wszystkich mieszkańców tego domu od wszelkich zkusów złego ducha i jego planów.Panie Jezu zwyciężaj wqe mnie w całym moim zyciu i w każdym do kogo mnie posyłasz a szcególnie w sytuacjach codziennego zycia.

Tobie powierzam się święty Michale Archaniele byś bronił mnie przed zakusami złego ducha i nie dopuścił bym się zachwiał i uciekł przed wypełnieniem woli Bożej. Bym zawsze wołał:"KTÓŻ JAK BÓG"

PAN BÓG DZIAŁA RÓŻNE CZASEM DZIWNE RZECZY

2007-11-07T14:51:00.000+01:00

Pan Bóg ma niesamowite swoje drogi. Wybiera do kapłaństwa młodych ludzi, którzy z wielkim zapałem chcą iść za nim. Ale bywa tak, że wbrew sobie nie idą za Jezusem (choć wiedzą że to ich droga) ale wybierają inna drogę. Wierzę jednak głęboko iż Pan Bóg ma plan wobec świata jak i wobec każdego człowieka i nawet z największej głupoty ludzkiej wyprowadzi dobro. A ci którzy idą za swoim głosem zagłuzając głos Pana Boga i tak wrócą do Niego . On jest niesamowity i jego plany także. Dzięki Ci Jezu za każdego z moich braci za tych z którymi mi dobrze i z którymi kiepsko. dzieki za wszystkich. Prowadź błądzących i ich kierój na Twoją drogę by szli twoją ścieżką po której chcesz ich prowadzić.

2007-11-06T13:48:00.000+01:00

Dziś kolejny dzień w seminarium. kolejny zwykły dzień, ale zarazem inny. Dlaczego inny? Taki inny bo dziś wstałe nawet mogę powiedzieć pporaz pierwszyy od dłuższego czasu "rawą nogą"-z łaską Boża. To co piszę może wydawać się pustą gadaniną.Dla mnie jest jedanka to bardzo ważne. Pan Bóg daje mi szansę , Daje mi jakieś światełko w tunelu dajac mi siły. To dla mnie naprawdę bardzo ważne. Pan Jezu pokazuje,że to może jest moja droga.Wczoraj rozmawiałem z pewną osobą która powiedziała mi że: to co aktualnie dzieje się w moim zyciu może być i prawdopodobnie jest pokusą złego ducha, który walczy o mnie.Pan Jezus dopuszcza jego działanie w moim życiu- pewnie dlatego bym prestał być nadentym pyszałkiem i pozwolił się wreszcie mu prowadzić.Chciałbym napisac tu jeszcze o jednej rzeczy mianowiceie o moim domu rodzinnym. To co Pan Bóg aktualnie w nim działa jest czymś co mi się nie mieści w głowie. Rodzice wraz z siostrą klekaja do modlitwy, ofiarowują swoje wyrzeczenia w moiej intencji. to jest coś wspaniałego. W tym miejscu chcałbym powiedzieć całemu światu za jedną z polskich piosenkarek:CUDOWNYCH RODZICÓW MAM BO ODKRYLI MI KAŻDĄ Z DRÓG PO KTÓREJ SZEDŁEM. Ale muszę jeszcze powiedzieć jedną rzecz wsaniałą SIOSTRĘ mam, która oddaje mi wszystko modli sie za mnie codziennie- ofiaruje za mnie codzienną Mszę Świętą, ofiruje mi swój czas i znosi mnie kiedy jest naprawdę ciężko. Czy taka rodzinka nie jest powodem do chluby?
Panie Boże dziekuje Ci bardzo za moja rodzinkę - Rodziców i Siostrę. Ale nadewszystko dziekuję ci za stan mojej duszy jaki mam w tej chwili. Dzięki Ci Jezu za pokój jaki wlewasz w moje serce nie wiem jak długo to będzie trwało . ale teraz Ci bardzo ,ale to bardzo dziękuję.Matko moja najlepsza Niepokalana Ty zawsze wiesz czego potrzeba dziecku i o to dbasz dzięuję za łakę pokoju jką uposiłaś u swego Syna . Niepokalana módl się z mną i moją rodziną.

XXXI NIEDZIELA ZWYKŁA

2007-11-04T18:42:00.000+01:00

Tak kolejna nidziela zwykła. Dzisiejszej niedzieli w Ewangelii słuchałem o celniku Zacheuszu a przedewszystkim o tym że Jezus nie ma wzgędu na osoby i bliki jest mu szczególnie grzesznik. Tak było w przpadku Zacheusza. Jezus dostrzega człowieka małego wzrostem siedzącego na drzewie. On nie widzi tylko tego co zewnętrzne i widoczne la zwykłego śmiertelnika ale dostrzega przedewszystkim to że człoweik ten Chiał naprwdę spotkać Jezusa - Kogoś kto może zmieni jego życie. I tak też się stało! Sptkanie Zacheusza zJezusem sprwaiło że ten człowiek przeżył wielka przemianę w życiu. oddał to wszystko do czego był przywiazany by być wolnym by służyć Bogu oraz drugiemu człowiekowi. Zacheusz został przemieniony przez Jezusa. Dokładndiej zostało przemienione jego serce oraz jego sposób myslenia . Zostawił wszystko to co go trzymało zwykłymi więzami świtowymi a wybrał Jezusa.
Przyznam szczerze, że chciałbym być na miejscu Zacheusza z dzisiejszej ewangelii. Ja w ostatnim czasie także wdrapałem się na sykomorę - drzewo mojego życia ( wyjazd na zbiórki do domu) i oczekiwałem Jezusa jak bedzie przechodził ale On albo przeszedł bardzo szybko i ja go nie zauważyłem albo też jeszcze nie przeszedł. Tak zakończył się dziś mój długi weekend zwiazany z kwestą cmentarną na utrzymanie naszego WSD. Nie ukrywam rozstanie z domem nie było dla mnie łatwe. Dni odpoczynku bardzo szybko minęły i nadszedł czas by wracać. Czas pobytu w domu bbył nie tylko czasem spotkania się z moimi bliskimi ale ośmielę się powiedzieć iż były to swoiste rekolekcjie w których uczestniczyłem wraz z całą moją rodziną. Codzienne wspólne modlitwy, posiłki, wspólne oglądanie filmów. Cały czas wypełniony. Były też chwile smutkiu i bezradności wynikające z chyba jeszcze niecałkowitego zaufania Jezusowi. W tym iejscu bardzo chciałbym podziekować moim Rodzicom i mojej Siostrze za wsparcie modlitewne, obecność i za zwykłe bycie w domu oraz za życzliwe i pełne cierpliwości poświęcenie mi swojego czasu.
Dobry Panie Jezu błogosław moim Rodzicom i Siostrze broń ich przed niebezpieczeństwami duszy i ciał i wspieraj w wypełnianiu Twojej świetj woli! Dobry Panie pozwól by i we mnie dokonał się przemiana serca i życia tak samo jak u Zacheusza z dzisiejszej ewangelii.

PIERWSZA SOBOTA MIESIĄCA LISTOPADA

2007-11-04T00:14:00.000+01:00

Dziś przypada pierwsza sobota miesjąca. Dzień poświęcony Niepokalanej! Dziś poświęcam się Jej w całości, a przez Nią Jezusowi. Dzisiejszy dzień upłynął także pod znakiem wypoczynku w rodzinnym domu. Nie ukrywam momentami nie było mi łatwo. Myśli które cały czas tłoczą się po głowie - jutro wyjazd do WSD. Od nowa rozpocznie się to samo - modlitwa, nauka i... codzienne zmaganie się z samym sobą, moim ego, moim wygodnictwem oraz moimi pragnieniami. Maryjo już teraz bardzo proszę Cię o Twoją opiekę nade mną. Dodaj mi Matko sił do przezwyciężania siebie. Matko moja prowadż mnie do Jezusa i do Jego planów wobec mnie. Matko Niepokalana - módl się za mnie.

Akt poświęcenia się Niepokalanej

"O Niepokalana,
nieba i ziemi Królowo, Ucieczko grzesznych i Matko nasza najmiłościwsza, Ty, której Bóg cały porządek miłosierdzia powierzyć raczył, ja, niegodny grzesznik, rzucam się do stóp Twoich kornie błagając, abyś mnie całego i zupełnie za rzecz i własność swoją przyjąć raczyła i uczyniła ze mną wraz ze wszystkimi władzami mej duszy i ciała i z całym mym życiem, śmiercią i wiecznością, cokolwiek Ci się podoba.
Użyj także, jeżeli zechcesz, mnie całego, bez żadnego zastrzeżenia, do dokonania tego, co o Tobie powiedziano: Ona zetrze głowę twoją [Rdz 3,15], jako też: Wszystkie herezje samaś zniszczyła na całym świecie, abym w Twoich niepokalanych i najmiłościwszych rękach stał się użytecznym narzędziem do zaszczepienia i jak najsilniejszego wzrostu Twej chwały w tylu zbłąkanych i obojętnych duszach, a w ten sposób do jak największego rozszerzenia błogiego Królestwa Najśw[iętszego] Serca Jezusowego. Albowiem gdzie Ty wejdziesz, tam łaskę nawrócenia i uświęcenia wypraszasz, przez Twoje bowiem ręce wszelkie łaski z Najsłodszego Serca Jezusowego na nas spływają.
Dozwól mi chwalić Cię, o Panno Przenajświętsza.
Daj mi moc przeciwko nieprzyjaciołom Twoim".

DZIEŃ ZADUSZNY

2007-11-02T22:28:00.001+01:00

Uroczystość Wszystkich Wiernych Zmałych

Dziś świętowałem dzień wiernych zmałych-szczególnie moich zmarłych. Dziś był także drugi dzień zbiórek na WSD. Wdniu dzisiejszym wcze śnie rano uczestniczyłem w Eucharysti. Podczas prefacji usłyszałem słowa : " ...albowiem zycie twoich wiernych o Panie zmienia się ale się nie kończyi choć rozpadnie się dom doczesnej pielgrzymkiznajdą przygotowane w niebie wieczne mieszkanie." Dla mnie osobiście te słowa pokazują że nasze życie tylko się zmienia ale trwa ono nadal!!! Co wiecej odważył bym się powiedzieć, że nasi bliscy którzy już przeszli na drugą stronę życia są obecni pośród "naszego świata"- są obecni z nami na ziemi tylko w sposób duchowy niewidoczny dla oczu ciala ale widoczne dla oczu serca. Nasi zmarli są pośród nas bo ich życie zmienilo się tylko ale się nie skończyło.Tak-hmmm. można powiedzieć tak ale jak w to uwierzyć? Co zrobić by uwierzyć?

Dziś także stałem na cmentarzu i kwestowałem na rzecz mojego seminarium. Nie powiem jest to dla mnie cenne doświadczenie- doświadczenie zdania się całkowicie na Łaskę Bożą, która kieruje ludźmi dającymi nam do puszek ofiary. Przychodziły małe dzieci i dawały pieniążki, dawali ludzie młodzi oraz ludzie starsi. Podeszła też jedna kobita w średnim wieku i powiedziała wrzócając papierek do puszki - niech się darzy, uczcie się! Te słowa pokazują że należy oddać się nauce zgłębianiu tajników Świętej Teologii. Mam się uczyć ale też wprowadzać w czy. - Hmmm żeby to było takie łatwe jak się mówi:)

W tym miejscu chcę polecić modlitewnej pamięci moich zmarłyc. Dobry Panie udziel im łaski oglądani Ciebie twarzą w twarz. Maryjo Matko nasza uproś u Twojego Syna łaskę zbawienia wiecznego dla nich.

Wieczny odopoczynek racz im dać Panie , a światłość wiekuista niechaj im świeci na wieki wieków. Amen.

1 LISTOPADA UROCZYSTOŚC WSZYSTKICH ŚWIETYCH

2007-11-02T08:52:00.000+01:00

UROCZYSTOŚĆ WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH

Wczoraj przypadała uroczystość Wszystkich Świetych. Podczas jednej uroczystości uczciliśmy wszystkich tych , którzy poprzedzili nas do wiecznej ojczyzny i są dla nas przykładem do naśladowania. Choć Kościół może nie podał ich bezpośrednio kanonizacji oni już radują się chwałą nieba. W tych dniach mianowicie 1 i 2 listopada to dni kiedy przeprowadzana jest zbiórka na cmentarzach na Wyższe Seminarium Duchowne. Oprócz tego że zbieramy pieniądze na cmentarzach naszego miasta jest to też czas odpoczynku wśród swojej rodziny. Mianowicie nasi przełożeni pozwolili nam na wyjazd do domu byśmy z naszych Rodzinnych domowmogli dojechać na cmentarze. Nie ukrywam iż ten dzień , te dni kiedy można spotkać się z rodziną oraz służyć posługą na cmentarzubyły dla mnie bardzo potrzebne.W tym miejscu bardzo chiałbym podziękować PANU BOGU za ten czas oraz za łaski jakie dla mnie przygotował podczas tych dni. Chcę także dziękować moim świetym patronom przedewszystkim św. Józefowi z Kupertynu oraz św. Josemarii Escrivie a także Ojcu Pio. Moi kochani święci patronowie wstawiajcie się za mną u Pana Boga wypraszajcie mnie oraz moim bliskim, Rodzicom i Siostrze potrzebne łaski.

Święci módlcie się za nas.

490 ROCZNICA WYSTĄPIENIA KS. DR. MARCINA LUTRA

2007-10-31T22:51:00.000+01:00

Dziś święto reformacji. Dla wszystkich Braci naszych Protestantów to wielkie święto. ja osobiście pozwoliłem sobie na odwiedzenie ich w ich świątyni oraz na wspólną modlitwę nie tyle w pamiątkę reformacji ile o modlitwę o zjednoczenie Chrześcjian. Data 31 października 1517 nie jest dla mnie osobiście dniem radości lecz dniem smutku w ów dzień rozpoczął się proces rozłamu Kościoła Świetego. Świętego bo miszka w nim Bóg ale i grzesznego bo składa się z grzesznych ludzi. Dochodzi do pęknięcia na ścianach KOŚCIOŁA a w niedługim czasie do poważnej "dziury" w murze KOŚCIOŁA. Tak jest do dziś. Kościól trwa bo Bóg jest w jego wnętrzu ale dziura także jest może już troszkę mniejsza niemnie jednak nadal jest. Dzisiejszy dzień zmusza mnie do jeszcze bardziej wzmożonej modlitwy o jednośc Kościoła o jak najszybsze zamurowanie tej "dziury" w murze Kościoła . By jak kiedyś budowla byla bez choćby najmniejszego uszczerbku.
Na zakończenie chciałbym dodać słowa Ojca reformacji odnoszące się do przekazywania wiary wszystkim zarówno tym wykształconym jak i ludziom prostym.

"NIEKTÓRZY W WIERZE MOGĄ BIEC, INNI MUSZĄ IŚĆ WOLNO, A JESZCZE INNI LEDWIE POTRAFIĄ PEŁZAĆ. DLATEGO NIE POWINNIŚMY PATRZEĆ NA SWOJE SILY, LECZ NA SIŁY SWOJEGO BRATA, TAK BY TEN, KTO JEST SŁABY W WIERZE, NIE ZOSTAŁ ZDEPTANY. ZWRÓĆMY SIĘ WIĘC SOBIE DO STÓP, WAWRZYJMY RĘCE I POMAGAJMY SOBIE NAWZAJEM..."

ks. dr Marcin Luter

XXX Niedziela zwykła

2007-10-28T16:48:00.001+01:00

Tak, tak rzeczywiście kolejna zwykła niedziela w moim zyciu. W ostatnim czasie każda niedziela staje się dla mie nie do wytrzymania. tak dużo wolnego czasu. nie wiadomo co ze soba zrobić. Ale wiem jedno za 2,5 no za 3 dni jade do domu na Wszystkich świetych no i wówczas moze trochę odpocznę. Dziś poraz kolejny raz miałem nadzieję ze coś się zmieni , że cos lepiej mi będzie. A tu nadal nic pustka i ciemność. Pani Jezu pomóż mi przeżyć kolejny wiecz ór i noc . Ty masz moc przemieniać ludzkie serca i ludzkie wnetrz. Pomóż mi! pozwól zyć radośnie niech wreszcie nabiorę sił by cały iść za Tobą.